فَجَآءَتۡهُ إِحۡدَىٰهُمَا تَمۡشِي عَلَى ٱسۡتِحۡيَآءٍ قَالَتۡ إِنَّ أَبِي يَدۡعُوكَ لِيَجۡزِيَكَ أَجۡرَ مَا سَقَيۡتَ لَنَاۚ فَلَمَّا جَآءَهُۥ وَقَصَّ عَلَيۡهِ ٱلۡقَصَصَ قَالَ لَا تَخَفۡ نَجَوۡتَ مِنَ ٱلۡقَوۡمِ ٱلظَّـٰلِمِينَ
25
تفسیر نور
پس (چیزى نگذشت كه) یكى از آن دو (زن) در حالى كه با حیا وعفّت راه مىرفت به نزد او آمد و گفت: همانا پدرم از شما دعوت مىكند تا مزد اینكه براى ما آب دادى به تو بپردازد. پس همینكهموسى به نزد آن پدر پیر (حضرت شعیب) آمد و سرگذشت خود را براى او بازگو كرد، او گفت: نترس، تو از (دست) گروه ستمگران نجات یافتى.
پیامها
پاداش انسانها را سریع و بلافاصله بپردازیم. «فجاءته» رفت وآمد زن در بیرون خانه باید براساس حیا و عفّت باشد. «تمشى على استحیاء» (حیا، از برجستهترین كمالات زن در قرآن مىباشد).
در دعوت، مرد از مرد و زن از زن دعوت كند. «اِنّ أبى یَدعوك»
بدون دعوت، خود را میهمان نكنیم. «اِنّ أبى یدعوك»
كسىكه از دامن طاغوت بگریزد، به خانهى پیامبر خدا میهمان مىشود. «اِنّ أبى یدعوك»
غریب نوازى، از صفات بارز پیامبران الهى است. «یدعوك»
براى خدمات مردم، ارزش قائل شویم. «لیجزیك»
قصد قربت، با قدردانى دیگران منافاتى ندارد. «أجر ما سقیت» (حضرت موسى كار را براى رضاى خدا انجام داد؛ ولى حضرت شعیب با پرداخت مزد از زحمات او تقدیر كرد.)
حوادث را براى اهلخبره، تفسیر و تحلیل و بازگو كنیم. «قصّ علیه القصص»
عاقبت اهل ایمان، نجات و رستگارى است. «نَجوتَ»
دعاى انبیا، مستجاب است. «نجوتَ» حضرت موسى دیروز دعا كرد: «ربّ نجّنى من القوم الظالمین»32، امروز مىشنود: «لاتخف نجوت من القوم الظالمین»
با اولیاى خدا بودن، یك نوع ایمنى و احساس امنیّت است. «نَجَوتَ»
32) قصص، 21.