شیوه‌ى تربیتى قرآن چنان است كه هرگاه مِهر و قهر خداوند را بیان مى‌كند، ابتدا از مهر و رحمت و سپس از قهر و عذاب سخن مى‌گوید، ولى چون این آیه، دنباله‌ى تكذیب كفّار است، ابتدا درباره‌ى عذاب و سپس درباره‌ى رحمت سخن گفته است.

در قرآن كریم، هر جا كه جمله‌ى «مَن یشاء» و سخن از اراده و خواست خداوند آمده است، مشیّت با توجّه به حكمت و عدل است، زیرا اراده‌ى الهى بدون حكمت نیست.

در مجمع‌البیان مى‌خوانیم: «ولىّ» كسى است كه بدون درخواست، كمك كند و «نصیر» كسى است كه با درخواست فرد، او را یارى نماید و كفّار از هر دو محرومند.

دشمنان دین، با هرگونه تدبیر و تلاش و توطئه‌اى نمى‌توانند بر اراده‌ى الهى چیره شوند و از مدار قهر او خارج گردند. «و ما انتم بمعجزین»

براى شرك زدایى، باید انواع موهومات را نفى كرد. «ما انتم - و لا فى السماء - و لانصیر» به كفّار و دشمنان دین مى‌فرماید: نه شما به تنهایى كارائى دارید، «ما انتم بمعجزین» و نه از دیگران كارى ساخته است. «ما لكم... من ولىّ ولانصیر»