فَكُلًّا أَخَذۡنَا بِذَنۢبِهِۦ فَمِنۡهُم مَّنۡ أَرۡسَلۡنَا عَلَيۡهِ حَاصِبًا وَمِنۡهُم مَّنۡ أَخَذَتۡهُ ٱلصَّيۡحَةُ وَمِنۡهُم مَّنۡ خَسَفۡنَا بِهِ ٱلۡأَرۡضَ وَمِنۡهُم مَّنۡ أَغۡرَقۡنَاۚ وَمَا كَانَ ٱللَّهُ لِيَظۡلِمَهُمۡ وَلَـٰكِن كَانُوٓاْ أَنفُسَهُمۡ يَظۡلِمُونَ
40
قوم عاد با طوفان، قوم ثمود با صیحهى آسمانى، قارون با فرو رفتن در زمین و فرعون و هامان با غرق شدن در آب به هلاكت رسیدند. آرى، گاهى كیفر الهى از مسیر همین عوامل طبیعى است.
در شیوهى تبلیغ، بعد از بیان مطالب و نمونهها، جمع بندى و فهرست گویى، مفید و مؤثّر است. «فكلاًّ اخذنا بذنبه...» كیفر هر قومى متناسب با گناه آن قوم است. «فكلاًّ اخذنا بذنبه»
تمام كیفرها به قیامت واگذار نشده است. (برخى اقوام در همین دنیا به كیفر گرفتار شدهاند.) «فكلاًّ اخذنا ...»
از مهلت دادن خدا مغرور نشویم كه عاقبت گناه، كیفر است. «فكلاًّ اخذنا بذنبه»
دست خداوند براى انواع عذاب باز است. «حاصباً - خسفنا - اغرقنا»
قهر الهى، عادلانه است. «و ما كان اللَّه لیظلمهم»
سرنوشت هر كس در گرو اعمال خود اوست. «كانوا أنفسهم یظلمون»
تكبّر در برابر حقّ، ظلم به خویشتن است. «كانوا أنفسهم یظلمون»
زشتتر از ظلم، استمرار ظلم است. «كانوا أنفسهم یظلمون»