غیر از خدا، هر كس و هر چیز مانند خانه عنكبوت، سست، ناپایدار و فانى است؛ امّا خداوند:

هم عالم است. «یعلم ما یدعون» (آیه قبل)

هم عزیز و حكیم است. «و هو العزیز الحكیم»

هم آفریدگار هستى است. «خلق اللَّه ...»

آفرینش جهان، هدفدار است؛ «بالحقّ» نگاه ما به جهان نیز باید هدفدار باشد. «لآیةً»

مادّیون در پدیده‌ها متوقّف مى‌شوند، ولى خداپرستان از پدیده‌ها عبور مى‌كنند و به شناخت خدا مى‌رسند. «لآیةً»

ایمان، از شرایط درك حقایق هستى است. «انّ فى ذلك لآیة للمؤمنین»