وَكَيۡفَ تَكۡفُرُونَ وَأَنتُمۡ تُتۡلَىٰ عَلَيۡكُمۡ ءَايَـٰتُ ٱللَّهِ وَفِيكُمۡ رَسُولُهُۥ وَمَن يَعۡتَصِم بِٱللَّهِ فَقَدۡ هُدِيَ إِلَىٰ صِرَٰطٍ مُّسۡتَقِيمٍ
101
تفسیر نور
و چگونه شما كفر مىورزید، در حالى كه آیات خدا بر شما تلاوت مىشود و رسول او در میان شماست و هر كس به (دین وكتاب) خدا تمسّك جوید، پس قطعاً به راه مستقیم هدایت شده است.
پیامها
زمینههاى انحراف و كفر، یا فقدان راه است و یا فقدان راهنما. امّا با وجود كتاب و سنّت و قوانین و رهبر الهى دیگر انحراف چرا؟ «كیف تكفرون و...» وجود قانون به تنهایى براى جلوگیرى از كفر و انحراف كفایت نمىكند، رهبر نیز لازم است. «وفیكم رسوله...»
تكیه و توكّل به خداوند و استمداد از او، رمز مصونیّت از تمام وسوسهها و انحرافات است. «من یعتصم باللّه فقد هدى»
راه اعتصام به خداوند، به روى هر كسى باز است. «ومن یعتصم باللّه...»
رو كردن به هر كس و هر مقامى غیر از خداوند، انحراف است. «و من یعتصم باللّه فقد هدى الى صراط مستقیم»
آنچه مهمتر از حركت است، پیدا كردن راه مستقیم و حركت در آن است. «هدى الى صراط مستقیم»
هدایت، نتیجهى قطعى اعتصام به خداوند است. «فقد هدى»
اعتصام به خداوند، یك حركت جدّى توأم با انتخاب آگاهانه است كه لازمهى آن رهسپارى با اولیاى خداست.123 «من یعتصم باللّه فقد هدى»
123) در زیارت جامعه كبیره، امام هادى علیه السلام مىفرماید: «مَن اِعتصَمَ بكم فقد اِعتَصَم باللّه» پناه بردن و توسّل به اولیاى الهى، در حقیقت خود را در پناه و حمایت خدا قرار دادن است.