این آیه راه شناختِ دوست و دشمن را بیان مى‌كند، كه بهترین راه آن، توجّه به روحیات و عكس‌العمل آنها در مواقع كامیابى و یا ناكامى مسلمانان است. در سیاست خارجى نیز توجّه به محكوم كردن‌ها، تأییدها، تبریك و تكذیب‌ها، و انواع كمك‌ها و تبلیغات، لازم است.

در آیات قبل، به مسلمانان سفارش نمود كه دشمنان را نه همراه بگیرند و نه دوست. این آیه مى‌فرماید: این برخورد ممكن است تاوان سختى داشته باشد و آنان بر علیه شما توطئه كنند، بنابراین شما باید اهل صبر و تقوا باشید، تا حیله‌هاى آنان ضربه‌اى به شما نزند.

حسادتِ دشمنان به قدرى است كه اگر اندك خیرى به شما برسد، ناراحت مى‌شوند. «ان تمسسكم حسنة تسؤهم»

راه نفوذ دشمن، یا ترس و طمع ماست و یا بى‌پروایى و بى‌تقوایى ما، كه صبر و تقوا، راه خنثى كردن آنهاست. «ان تصبروا و تتّقوا لایضرّكم»

در برابر حسودانى كه از رشد ما ناراحتند، چاره‌اى جز صبر و تقوا نیست. «ان تصبروا و تتّقوا لایضرّكم»

خداوند با افشاى روحیّات دشمن، به مسلمانان هم روحیّه مى‌دهد و هم بیدار باش. «ان تمسسكم حسنة تسؤهم... لا یضرّكم كیدهم»