ٱلَّذِينَ يُنفِقُونَ فِي ٱلسَّرَّآءِ وَٱلضَّرَّآءِ وَٱلۡكَـٰظِمِينَ ٱلۡغَيۡظَ وَٱلۡعَافِينَ عَنِ ٱلنَّاسِ وَٱللَّهُ يُحِبُّ ٱلۡمُحۡسِنِينَ
134
تفسیر نور
(متّقین) كسانى هستند كه در راحت ورنج انفاق مىكنند وخشم خود را فرو مىبرند و از (خطاى) مردم مىگذرند، و خداوند نیكوكاران را دوست مىدارد.
نکتهها
این آیه، بدنبال محكوم كردن ربا در آیات قبل، از انفاق و عفو و گذشت و تعاون تمجید مىكند.یك واقعهى تاریخى
آوردهاند: روزى یكى از خدمتكاران امام سجاد علیه السلام در موقع شستشوى سر و صورت آن حضرت، ظرف آب از دستش افتاد و سر امام علیه السلام را زخمى كرد. امام به او نگاهى كرد. او دریافت كه امام ناراحت شده است. بلافاصله گفت: «والكاظمین الغیظ»، امام فرمود: من خشم خود را فرو بردم. او دوباره گفت: «والعافین عن الناس»، امام فرمود: ترا عفو كردم. او گفت: «واللّه یحبّ المحسنین» امام فرمود: تو در راه خدا آزاد هستى.149
امام صادقعلیه السلام فرمود: هیچ بندهاى نیست كه خشم خود را فرو ببرد، مگر آنكه خداوند عزّت او را در دنیا و آخرت فزونى بخشد. خداوند فرمود: «و الكاظمین الغیظ... و اللّه یحبّ المحسنین» این پاداش فروبردن آن خشم است.150
149) تفسیر مجمعالبیان و روحالبیان.
150) كافى، ج2، ص 110.
پیامها
تقوا، از انفاق جدا نیست. «اُعدّت للمتّقین الّذین ینفقون...» انفاق، سخاوت مىخواهد نه ثروت. «فى السرّاء والضرّاء»
نه در حال رفاه از محرومان غافل باشیم، و نه در تنگدستى بگوییم كه ما خود گرفتاریم. «فى السرّاء والضرّاء»
متّقین محكوم غرایز نیستند، آنان حاكم ومالك خویشتناند. «الكاظمینالغیظ»
تقوا، از سعهى صدر جدا نیست. «والعافین عن الناس»
متّقى، منزوى نیست، بلكه با مال و اخلاق خوب خود، با مردم معاشرت مىكند. «ینفقون، كاظمین، عافین»
در عفو خطاكار، ایمان او شرط نیست. «والعافین عن الناس»
كسى كه مىخواهد محبوب خدا شود باید از مال بگذرد و خشم وغضب را فرو برد. «واللّه یحبّ المحسنین»
انفاق به محرومان و گذشت از خطاى مردم، از مصادیق احسان و نیكوكارى است. «ینفقون، كاظمین، عافین، محسنین»