- وَمَا كَانَ قَوۡلَهُمۡ إِلَّآ أَن قَالُواْ رَبَّنَا ٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسۡرَافَنَا فِيٓ أَمۡرِنَا وَثَبِّتۡ أَقۡدَامَنَا وَٱنصُرۡنَا عَلَى ٱلۡقَوۡمِ ٱلۡكَـٰفِرِينَ147
تفسیر نور
و كلام آنها (رزمندگان مخلص و آگاه) جز این نبود كه گفتند: «پروردگارا گناهانمان و زیادهروىهایمان را در كارمان ببخش و گامهاى ما را استوار بدار و ما را بر گروه كافران یارى ده.
پیامها
یكى از عوامل شكست در جنگ، گناه و اسراف است. رزمندگان مخلص، با استغفار این موانع پیروزى را از بین مىبرند. «اغفر لنا ذنوبنا و اسرافنا» شكستِ خود را به قضا و قدر و یا دیگران نسبت ندهید، به قصورها و تقصیرهاى خود نیز توجّه داشته باشید. «ذنوبنا و اسرافنا»
اوّل استغفار، بعد استنصار. ابتدا طلب آمرزش كنید، سپس از خداوند پیروزى بخواهید. «اغفر لنا... وانصرنا»
بجاى تسلیم در برابر دشمن، در پیشگاه خداوند اظهار ذلّت نمایید. «و ما استكانوا...ربنّا اغفرلنا...»
صحنههاى جهاد و جنگ، انسان را به سوى دعا و استغفار مىكشاند. «و ما كان قولهم الا ان قالوا ربّنا اغفر لنا»
مردان خدا، نصرت و یارى خدا را براى نابودى كفر مىخواهند، نه براى كسب افتخار خود. «وانصرنا على القوم الكافرین»
بر لطف خداوند تكیه كنید، نه بر نفرات خود. «ربّیون كثیر... ربّنا... انصرنا»