فَرِحِينَ بِمَآ ءَاتَىٰهُمُ ٱللَّهُ مِن فَضۡلِهِۦ وَيَسۡتَبۡشِرُونَ بِٱلَّذِينَ لَمۡ يَلۡحَقُواْ بِهِم مِّنۡ خَلۡفِهِمۡ أَلَّا خَوۡفٌ عَلَيۡهِمۡ وَلَا هُمۡ يَحۡزَنُونَ
170
تفسیر نور
آنان بخاطر آنچه خداوند از فضلش به آنها داده، شادمانند و به كسانى كه به دنبال ایشانند، ولى هنوز به آنها ملحق نشدهاند، مژده مىدهند كه نه ترسى بر آنها است و نه غمى خواهند داشت.
نکتهها
در روایات آمده است: مؤمنان واقعى كه قرآن و اهلبیت پیامبرعلیهم السلام را با هیچ كتاب و رهبر دیگرى عوض نمىكنند، مشمول بشارت این آیه هستند. همچنین استفاده مىشود كه زندگى برزخى یك زندگى واقعى داراى رزق و حیات و شادى و بشارت است. و مراد از آن تنها باقى ماندن نام نیك در تاریخ نیست.پیامها
شادى شهدا به الطاف الهى است، نه عملكرد خودشان. «فرحین بما اتاهم اللّه» شهدا الطاف الهى را تفضّل الهى مىدانند، نه پاداش خون خود. «من فضله»
شهدا از همرزمان خود دل نمىكنند و آینده خوب را به آنها بشارت مىدهند. «یستبشرون بالّذین لم یلحقوا بهم»
شهدا زندگى جمعى دارند، به یكدیگر ملحق مىشوند و در انتظار ملحق شدن دیگران هستند. «یستبشرون بالّذین لم یلحقوا بهم»
علاقه به سعادت دیگران و ملحق شدن آنان به كاروان عزّت و شرف، یك ارزش است. «و یستبشرون بالّذین لم یلحقوا»
كامیابى شهدا، همیشگى است و هرگز غم از دست دادن نعمتى را ندارند. «لاخوف علیهم و لا هم یحزنون»