- ٱلَّذِينَ ٱسۡتَجَابُواْ لِلَّهِ وَٱلرَّسُولِ مِنۢ بَعۡدِ مَآ أَصَابَهُمُ ٱلۡقَرۡحُۚ لِلَّذِينَ أَحۡسَنُواْ مِنۡهُمۡ وَٱتَّقَوۡاْ أَجۡرٌ عَظِيمٌ172
در تاریخ مىخوانیم كه در جنگ احد حضرت على علیه السلام بیش از شصت زخم و جراحت برداشت، ولى لحظهاى دست از یارى پیامبر برنداشت. در تفسیر كنزالدقائق آمده است كه این آیه دربارهى حضرت على علیه السلام و نه نفر دیگر نازل شده است.
مؤمنان واقعى، در سختترین شرایط نیز دست از یارى اسلام برنمىدارند. «استجابوا... من بعد ما اصابهم القرح» شركت مجروحان در جبهه، مایهى تشویق و تقویت روحیّه افراد سالم است. «استجابوا... من بعد ما اصابهم القرح»
اطاعت از رسول خدا، همچون اطاعت از خداست. «استجابوا للَّه و الرّسول»
شركت مجروحان در جبهه، نشانهى وفادارى و عشق و معرفت كامل آنان به مكتب و رهبر و هدف است. «من بعد ما اصابهم القرح»
گاهى شرایط جنگ به گونهاى است كه حتّى مجروحان نیز باید حاضر شوند. «استجابوا... من بعد ما اصابهم القرح»
هرچه عمل دشوارتر باشد، قابل ستایش بیشترى است. «استجابوا... من بعد ما اصابهم القرح»
حضور در جبهه و مجروح شدن، اگر همراه با تقوى نباشد بىارزش است. «للذین احسنوا منهم واتّقوا»
برخى از اصحاب پیامبر كه در جبهه هم شركت كردهاند، از سلامت فكر و تقوى دور شدند. «للذین احسنوا منهم واتّقوا»
رزمندهاى قابل ستایش است كه:
الف: از جنگ خسته نشود. «استجابوا... من بعد ما اصابهم القرح»
ب: اهل كار نیك باشد. «للذین احسنوا منهم»
ج: از فرمان خدا و رسول تخلّف نكند. «واتّقوا»