وَلَا يَحۡزُنكَ ٱلَّذِينَ يُسَـٰرِعُونَ فِي ٱلۡكُفۡرِۚ إِنَّهُمۡ لَن يَضُرُّواْ ٱللَّهَ شَيۡـًٔاۚ يُرِيدُ ٱللَّهُ أَلَّا يَجۡعَلَ لَهُمۡ حَظًّا فِي ٱلۡـَٔاخِرَةِ وَلَهُمۡ عَذَابٌ عَظِيمٌ
176
تفسیر نور
و (اى پیامبر!) كسانى كه در كفر مىشتابند، ترا اندوهگین نكنند. آنان هرگز به خداوند ضررى نمىزنند. خداوند خواسته است كه براى آنها هیچ بهرهاى در قیامت قرار ندهد و براى آنان عذابى بزرگ است.
نکتهها
گویا شركت كنندگان در جنگ اُحد، از همدیگر مىپرسیدند: حال كه ما شكست خوردیم و كفّار پیروزمندانه به مكّه برگشتند، چه خواهد شد؟ آیه در پاسخ آنان مىفرماید: ناراحت نباشید، این مهلت الهى است تا پیمان كفرشان پر شود و دیگر حظّى در آخرت نداشته باشند.پیامها
آرامش خود را حفظ كنید، كه تلاشهاى كفّار در محو اسلام بىاثر است. «لایحزنك... انهم لن یضرّوا اللّه» كفر انسانها، اندك ضررى به ساحت قدس خدا نمىزند. «لنیضرّوا اللّه شیئاً»
حضور در میدان كفر، انسان را از قابلیّت توبه و دریافت رحمت الهى محروم مىكند. «الاّ یجعل لهم حظّاً فى الاخرة»
مهلت دادن به كفّار، سنّت الهى است، نه آنكه نشانهى ناآگاهى و یا ناتوانى خداوند باشد. «یریداللّه الاّ یجعل لهم حظّاً فى الاخرة»
محرومیّت انسان در آخرت، ناشى از عملكرد او در دنیاست. «یسارعون فى الكفر... الا یجعل لهم حظّاً فى الاخرة»
هم فضل الهى بزرگ است و هم قهر او. (در دو آیه قبل، نسبت به مجروحانى كه به فرمان رسول خدا صلى الله علیه وآله به جبهه رفتند، از فضل عظیم الهى بشارت داد و در این آیه نسبت به كفّار سرسخت، عذاب عظیم را یادآور مىشود). «لهم عذاب عظیم»