رَّبَّنَآ إِنَّنَا سَمِعۡنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلۡإِيمَـٰنِ أَنۡ ءَامِنُواْ بِرَبِّكُمۡ فَـَٔامَنَّاۚ رَبَّنَا فَٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرۡ عَنَّا سَيِّـَٔاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ ٱلۡأَبۡرَارِ
193
تفسیر نور
پروردگارا! همانا ما دعوت منادى ایمان را شنیدیم كه (مىگفت:) به پروردگارتان ایمان بیاورید، پس ایمان آوردیم. پروردگارا! پس گناهان ما را بیامرز و زشتىهاى ما را بپوشان و ما را با نیكان بمیران.
نکتهها
شاید مراد از «ذنوب» گناهان كبیره باشد و مراد از «سیّئات» گناهان صغیره، چنانكه در آیهى شریفه «ان تجتنبوا كبائر ما تنهون عنه نكفّر عنكم سیّئاتكم...»216 «سیّئات» در برابر «كبائر» آمده است. و ممكن است مراد از «سیّئات» آثار گناه باشد.در برابر خردمندانى كه دعوت ایمان را اجابت كرده و مىگویند: «سَمِعنا»، افرادى هستند كه نسبت به این دعوت بىاعتنایى مىكنند و در قیامت با حسرت تمام مىگویند: «لوكنّا نسمع او نعقل ما كنّا فى اصحاب السعیر»217
216) نساء، 31.
پیامها
خردمندان، آمادهى پذیرش حقّ هستند و در كنار پاسخگویى به نداى فطرت، به نداى انبیا، علما و شهدا پاسخ مىدهند. «انّنا سمعنا منادیاً ینادى للایمان...» استغفار و اعتراف، نشانهى عقل است. «اولواالالباب... ربّنا فاغفر لنا»
از آداب دعا كه زمینهى عفو الهى را فراهم مىكند، توجّه به ربوبیّت الهى است. «ربّنا فاغفر لنا»
ایمان، زمینهى دریافت مغفرت است. «امنّا، فاغفر لنا»
دیگران را در دعاى خود شریك كنیم. «فاغفر لنا»
پردهپوشى وعفو، از شئون ربوبیّت واز شیوههاى تربیت است. «ربّنا... كفّرعنّا»
مرگِ انسان با اراده الهى است. «توفّنا»
خردمندانِ دوراندیش، مرگ با نیكان را آرزو مىكنند و به فكر حسن عاقبت هستند. «توفّنا مع الابرار»
ابرار مقامى دارند كه خردمندان آرزوى آن را مىكند. «اولواالالباب...توفّنا مع الابرار»