واژه‌ى «نُزُل» به نخستین چیزى كه با آن از مهمان پذیرایى مى‌كنند، اطلاق مى‌شود. مانند شربت و میوه. گویا با این تعبیر مى‌فرماید: در برابر رفت و آمدهاى تجارى كفّار، شما از مدار تقوى و ایمان خارج نشوید، زیرا باغ‌هاى بهشت، مقدّمه‌ى پذیرایى شما خواهد بود، نه اصل آن. نعمت‌هاى دنیوى نسبت به نعمت‌هاى اخروى بى‌ارزش است. «متاع قلیل... ما عنداللّه خیر»

تلاش و رفت و آمد براى كسب دنیا، با حفظ تقوى و توجّه به منافع اخروى مانعى ندارد. «لایغرّنّك تقلّب الّذین كفروا فى البلاد.... لكن الّذین اتّقوا»

توجّه به نعمت‌هاى بهشتِ جاودان، سبب گرایش به تقوى و فریفته نشدن به بهره‌هاى قلیل دنیاست. «اتّقوا ربّهم لهم جنّات»

مقام ابرار بالاتر از متّقین است. «اتقوا، لهم جنات، و ما عنداللَّه خیر للابرار»