(برخلاف ادّعاى یهودیان و مسیحیان،) ابراهیم نه یهودى بود و نه نصرانى، بلكه او فردى حقگرا و تسلیم خدا بود و هرگز از مشركان نبود.
نکتهها
«
حَنَف»، به معناى گرایش به حقّ است و در مقابل آن واژهى «
جَنَف»، معنى گرایش و تمایل به باطل را مىدهد. بنابراین «
حَنیف» به كسى گفته مىشود كه در مسیر باشد، ولى بتپرستان آن را در مورد خود بكار مىبردند و مشركان نیز «
حُنفاء» خوانده مىشدند.
این آیه، با آوردن كلمهى «مسلماً» در كنار كلمهى «حنیفاً»، هم دامن ابراهیم را از لوث شرك پاك كرده است و هم دامن این كلمهى مقدّس را از لوث مشركان.66
امام صادقعلیه السلام در تفسیر عبارت «حنیفاً مسلماً» فرمودند: «خالصاً مخلصاً لیس فیه شىء من عبادة الاوثان» یعنى ابراهیم شخصى خالص و برگزیده بود كه در او ذرهاى از پرستش بتها نبود.67
پیامها
66) حضرت علىعلیه السلام فرمودند: دین ابراهیم همان دین محمّدصلى الله علیه وآله بود. بحار، ج12، ص11.
67) تفسیر نورالثقلین ؛ كافى، ج2، ص 15..