وَدَّت طَّآئِفَةٌ مِّنۡ أَهۡلِ ٱلۡكِتَـٰبِ لَوۡ يُضِلُّونَكُمۡ وَمَا يُضِلُّونَ إِلَّآ أَنفُسَهُمۡ وَمَا يَشۡعُرُونَ
69
وَدَّت طَّآئِفَةٌ مِّنۡ أَهۡلِ ٱلۡكِتَـٰبِ لَوۡ يُضِلُّونَكُمۡ وَمَا يُضِلُّونَ إِلَّآ أَنفُسَهُمۡ وَمَا يَشۡعُرُونَ
69
شناخت دشمن وبرنامههاى او، لازمهى درامان ماندن از آسیبهاى احتمالى است. «ودّت طائفة...»
خطر تهاجم فكرى و فرهنگى، جدّى است. «ودّت طائفة...»
به اظهاراتِ منافقانهى مخالفان اعتماد نكنید، آنها قلباً خواستار انحراف شما هستند. «ودّت طائفة...»
در قضاوتها، انصاف را فراموش نكنید. گروهى از اهل كتاب، چنین آرزویى دارند، نه همهى آنها. «ودّت طائفة من اهل الكتاب»
باید كارى كنید كه دشمن آرزوى انحراف شما را به گور ببرد. كلمه «لو» در موارد ناشدنى بكار مىرود. «لو یضلّونكم»
كسانى كه در صدد انحراف دیگران هستند، ابتدا خود مرتكب حیله، نفاق، كینه، تهمت وتوطئه مىشوند. «و مایضلّون الاّ انفسهم»
میل به انحراف دیگران، خود یك انحراف بزرگ اخلاقى است. «ودّت... و مایضلّون الاّ انفسهم»