قُلۡ ءَامَنَّا بِٱللَّهِ وَمَآ أُنزِلَ عَلَيۡنَا وَمَآ أُنزِلَ عَلَىٰٓ إِبۡرَٰهِيمَ وَإِسۡمَـٰعِيلَ وَإِسۡحَـٰقَ وَيَعۡقُوبَ وَٱلۡأَسۡبَاطِ وَمَآ أُوتِيَ مُوسَىٰ وَعِيسَىٰ وَٱلنَّبِيُّونَ مِن رَّبِّهِمۡ لَا نُفَرِّقُ بَيۡنَ أَحَدٍ مِّنۡهُمۡ وَنَحۡنُ لَهُۥ مُسۡلِمُونَ
84
شكل كار اصل نیست، بلكه اصل، آن هدف غایى و نهایى است. در هر زمانى ممكن است شكل كار و دعوت انبیا فرق كند، مثلاً حضرت موسى به سراغ فرعون برود و یا حضرت سلیمان، فرمانروایى مانند بلقیس را دعوت كند، ولى هدف نهایى یكى است. درست مانند حركتهاى گوناگون امامان معصومعلیهم السلام.
اگر از انبیاى گذشته براى معرّفى و یارى پیامبر آینده پیمان گرفته شده، پیامبر آینده نیز مأمور است به نمایندگى از تمام پیروانش، ایمان خود را نسبت به پیامبران گذشته اعلام نماید.
ایمان خود را اظهار كنید. «قل» ایمان به انبیا، در كنار ایمان به خداوند است. «آمنا باللّه و ما انزل... والنبیّون»
خدمات پیشینیان را نادیده نگیریم. «وما انزل على ابراهیم... و ما اوتى موسى»
آمدن انبیا، جلوهاى از ربوبیّت الهى است. «والنّبیّون من ربّهم»
دین وهدایت الهى، همواره همراه بشر بوده است. انبیا همچون معلّمان یك مدرسهاند كه به طور زنجیرهاى مأمور ارشاد مردم هستند. «ابراهیم واسماعیلو...»
تمام انبیا، داراى هدف واحد هستند. «لانفرّق بین احد منهم»
برترى بعضى از انبیا بر برخى دیگر؛ «فضّلنا بعض النبییّن على بعض»98 هرگز مانع ایمان ما به همهى آنها نیست. «لانفرّق بین احد منهم»
پیامبر اسلام، با اظهار ایمان خود به سایر انبیا، پیروان آنها را به وحدت دعوت مىكند. «لانفرّق بین احد منهم»
پیامبر اسلام، تسلیم مطلق حقّ است. «نحن له مسلمون»
كسى كه میان انبیا فرق بگذارد، در حقیقت تسلیم خدا نیست. «لا نفرّق... نحن له مسلمون»
مؤمنان، هماهنگ با تمام موجودات، تسلیم خدا هستند. «له اسلم من فى السموات و الارض... و نحن له مسلمون»