يَـٰبُنَيَّ إِنَّهَآ إِن تَكُ مِثۡقَالَ حَبَّةٍ مِّنۡ خَرۡدَلٍ فَتَكُن فِي صَخۡرَةٍ أَوۡ فِي ٱلسَّمَـٰوَٰتِ أَوۡ فِي ٱلۡأَرۡضِ يَأۡتِ بِهَا ٱللَّهُۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَطِيفٌ خَبِيرٌ
16
تفسیر نور
اى فرزندم! اگر (عمل تو) همسنگ دانهى خردلى باشد و در دل تخته سنگى یا در آسمانها یا در زمین نهفته باشد، خداوند آن را (در قیامت براى حساب) مىآورد، زیرا كه خداوند دقیق و آگاه است.
نکتهها
«خردل» گیاهى است با دانههاى سیاه رنگ و بسیار كوچك كه دانههاى آن در كوچكى و حقارت ضربالمثل است.پیامها
توجّه دادن فرزند به علم و قدرت الهى، نشانهى حكمت است. «آتینا لقمان الحكمة... یا بنىّ...» در موعظه، براى هر توصیهاى نام مخاطب را تكرار كنیم. (تكرار «یا بُنىّ» در این سوره و تكرار «یا ابت» در سورهى مریم آیات 40 تا 45).
ایمان انسان به حضور عملش در قیامت، سرچشمهى اصلاح اوست. «اِن تك مثقال حبّة... یأت بها اللّه»
در یك ارزیابى و نظارت كامل، باید كوچكترین كارها نیز مورد توجّه قرار گیرد. «مثقال حبّة من خردل»
كوچكى، «خَردَل» سفتى، «صَخرَة» دورى و ناپیدایى، «السّموات، الارض»، در علم الهى و قدرت احضار عمل اثرى ندارد. «یأت بها اللّه»
خداوند به همه چیز آگاه و بر همه چیز تواناست. «یأت بها اللّه... لطیف خبیر»
اعمال انسان، در این جهان از بین نمىرود. «یأت بها اللّه»
حسابرسى خداوند دقیق است، زیرا او لطیف است. «لطیفٌ خبیر»