وَإِذَا تُتۡلَىٰ عَلَيۡهِ ءَايَـٰتُنَا وَلَّىٰ مُسۡتَكۡبِرًا كَأَن لَّمۡ يَسۡمَعۡهَا كَأَنَّ فِيٓ أُذُنَيۡهِ وَقۡرًا فَبَشِّرۡهُ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ
7
تفسیر نور
و هرگاه آیات ما بر او خوانده شود، مستكبرانه روى برگرداند، چنان كه گویى آن را نشنیده، گویا در گوشهاى او سنگینى است، پس او را به عذابى دردناك بشارت ده.
نکتهها
كلمهى «وَقْر»، به معناى سنگینى است. به افراد با شخصیّت و سنگین نیز باوقار مىگویند.از این آیه استفاده مىشود كه افراد متكبّر، حتّى حاضر به شنیدن سخن حقّ نمىباشند. چه رسد به آنكه آن را بشنوند و در آن اندیشه كنند و اگر منطقى نبود نپذیرند.
پیامها
شنیدن سخنان لهو و باطل، آمادگى پذیرش حقّ را از انسان سلب مىكند. «لهو الحدیث... ولّى مستكبراً» برخى افراد، از هر زبانى آیات الهى را بشنوند، باز هم زیر بار نمىروند. «و اذا تُتلى علیه آیاتنا ولّى مستكبراً»
گوش اگر گوش تو و ناله اگر نالهى من
آنچه البتّه به جایى نرسد فریاد است
روحیهى استكبارى، مانع پذیرش حقّ و حقیقت است. «ولّى مُستكبراً»
گوش ندادن به سخن حقّ، نشانهى استكبار است. «مُستكبراً كان لم یسمعها»
آن كه طالب سخنان باطل باشد، آمادگى شنیدن قرآن را ندارد. «یشترى لهو الحدیث... اذا تتلى علیه... لم یسمعها»
مستكبران، سزاوار تحقیر هستند. «كأنّ فى أُذنیه وقراً»
یكى از شیوههاى تبلیغى و تربیتى قرآن، استفاده از مثال و تمثیل است. «كَأن... كَأَنّ...»
كسى كه حقّ را نمىپذیرد، مثل كسى است كه هر دو گوش او سنگین باشد. «كأنّ فى اُذنیه وَقرا»