وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ لَن نُّؤۡمِنَ بِهَـٰذَا ٱلۡقُرۡءَانِ وَلَا بِٱلَّذِي بَيۡنَ يَدَيۡهِ وَلَوۡ تَرَىٰٓ إِذِ ٱلظَّـٰلِمُونَ مَوۡقُوفُونَ عِندَ رَبِّهِمۡ يَرۡجِعُ بَعۡضُهُمۡ إِلَىٰ بَعۡضٍ ٱلۡقَوۡلَ يَقُولُ ٱلَّذِينَ ٱسۡتُضۡعِفُواْ لِلَّذِينَ ٱسۡتَكۡبَرُواْ لَوۡلَآ أَنتُمۡ لَكُنَّا مُؤۡمِنِينَ
31
كفّار به خاطر لجاجت، هرگز حاضر به ایمان آوردن نیستند. «و قال الّذین كفروا لننؤمن» كفّار در واقع هیچ یك از كتب آسمانى را قبول نداشتند. «لن نؤمن بهذا القرآن و لا بالّذى بین یدیه»
ایمان به كتب آسمانىِ قبل از قرآن نیز مورد سفارش پیامبر اسلام بود و كفّار این سفارش را نادیده مىگرفتند. «و لا بالّذى بین یدیه»
دادگاه قیامت بسیار سخت است. «و لو ترى»
مشركان به خود ستم مىكنند. «اذ الظالمون»
سروكار مشركان با خداست. «موقوفون عند ربّهم»
ترسیم صحنههاى سخت قیامت، بهترین وسیلهى تربیت است. «موقوفون عند ربّهم»
مستضعفانى كه پیرو مستكبرانند نیز مورد مؤاخذه قرار خواهند گرفت. «یقول الّذین استضعفوا للّذین استكبروا»
صحنهى قیامت، صحنهى گفتگو و جدال است. «یقول الّذین...»
در قیامت، مجرمان در پى توجیه گناه خود، به بزرگان خود مىگویند: اگر شما نبودید ما این همه گناه نمىكردیم. «لولا انتم»
در قیامت، ایمان عامل نجات است. «لكنا مؤمنین»