وَقَالَ ٱلَّذِينَ ٱسۡتُضۡعِفُواْ لِلَّذِينَ ٱسۡتَكۡبَرُواْ بَلۡ مَكۡرُ ٱلَّيۡلِ وَٱلنَّهَارِ إِذۡ تَأۡمُرُونَنَآ أَن نَّكۡفُرَ بِٱللَّهِ وَنَجۡعَلَ لَهُۥٓ أَندَادًاۚ وَأَسَرُّواْ ٱلنَّدَامَةَ لَمَّا رَأَوُاْ ٱلۡعَذَابَۚ وَجَعَلۡنَا ٱلۡأَغۡلَـٰلَ فِيٓ أَعۡنَاقِ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ هَلۡ يُجۡزَوۡنَ إِلَّا مَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ
33
گرچه به گفته راغب در مفردات خود، «اسرّوا النّدامة»، هم به معناى اظهار ندامت است و هم به معناى مخفى كردن ندامت، ولى با توجّه به حدیثى كه از امام صادقعلیه السلام وارد شده، مراد همان مخفى كردن ندامت است. امام صادقعلیه السلام در پاسخ این سؤال كه نگاه داشتن ندامت در دل براى چیست؟ فرمود براى آنكه از سرزنش دیگران دور بمانند.513
مستكبران، تلاش شبانه روزى دارند. «بل مكر الیل و النهار» پیشوایان كفر، بر اساس مكر و تدبیر فرمان مىدهند. «مكر الیل... اذ تأمروننا»
انحراف فكرى و فرهنگى جامعه، نتیجهى كار مداوم دشمنان مستكبر است. «مكر الیل و النهار اذ تأمروننا»
برخورد مستكبران با زیردستان خود، برخورد امر و نهى است، نه دعوت و ارشاد. «تأمروننا أن نكفر»
پشیمانى در قیامت سودى ندارد. «اسروا الندامة... جعلنا الاغلال»
عذابهاى الهى با عملكرد كفّار متناسب است. «هل یجزون الا ما كانوا یعملون»