۞ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ أَنتُمُ ٱلۡفُقَرَآءُ إِلَى ٱللَّهِ وَٱللَّهُ هُوَ ٱلۡغَنِيُّ ٱلۡحَمِيدُ
15
۞ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ أَنتُمُ ٱلۡفُقَرَآءُ إِلَى ٱللَّهِ وَٱللَّهُ هُوَ ٱلۡغَنِيُّ ٱلۡحَمِيدُ
15
یكى از راههاى مبارزه با غرور و تكبّر، دعوت انسان به درگاه خداست تا انسان به ضعف و جهل و فقر و نیاز خود پى ببرد. «انتم الفقراء»
همهى موجودات فقیرند، لیكن چون انسان ادّعا و سركشى مىكند باید مهار شود. «یا ایّها النّاس»
نقش واسطهها و وسایل و علل را قبول داریم، امّا تمام اسباب و علل نیز در تأثیرگذارى به او محتاجند. «هو الغنّى»
غنّى واقعى و مطلق و كامل، تنها اوست. «واللّه هوالغنّى»
معمولاً اغنیا، محبوب نیستند و در تیررس جسارتها، حسادتها، رقابتها و سرقتها هستند امّا خداوند، غنى حمید است. «واللّه هوالغنّى الحمید»
خداوند غناى خود را در راه رفع نیاز و نفع مخلوقات به كار مىبرد و لذا مورد ستایش است. «الغنى الحمید»