وَذَلَّلۡنَـٰهَا لَهُمۡ فَمِنۡهَا رَكُوبُهُمۡ وَمِنۡهَا يَأۡكُلُونَ
72
وَلَهُمۡ فِيهَا مَنَـٰفِعُ وَمَشَارِبُۚ أَفَلَا يَشۡكُرُونَ
73
تفسیر نور
و چهارپایان را براى آنان رام كردیم، از برخى سوارى مىگیرند و از برخى تغذیه مىكنند.
و در آنها بهرههاى دیگرى نیز (از قبیل پشم و كرك) و نوشیدنىها براى مردم است. پس چرا (با این حال) سپاس نمىگزارند؟!
پیامها
اگر گاو و گوسفند وحشى بودند، دنیاى لبنیات با همهى منافعى كه دارد به روى انسان بسته مىشد. «ذلّلناها لهم... و منها یأكلون» اگر همهى حیوانات وحشى بودند، بسیارى از سفرها انجام نمىگرفت. «ذلّلناها لهم فمنها ركوبهم»
هم زمین رام و ذلول است، «و الارض ذلولاً»627 و هم حیوانات، «ذلّلناها» امّا انسان كه به هر دو محتاج است، طاغى است. «انّ الانسان لیطغى»628
هر چیزى براى هدفى آفریده شده است. «منها ركوبهم و منها یأكلون»
خام خوارى مورد مدح اسلام نیست و در مورد مصرف گوشت سفارش شده است. «و منها یأكلون»
شیر، نعمت ویژهاى است كه باید براى آن شكر كرد. (با اینكه شیر جزو منافع حیوانات است، ولى نام آن به خصوص برده شده «مشارب» تا نشانه ویژگى آن باشد. «و لهم فیها منافع و مشارب»
شكر باید بر اساس فهم و معرفت باشد. «أولم یَرو... أفلا یشكرون»
627) ملك، 15.