أَءِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَـٰمًا أَءِنَّا لَمَبۡعُوثُونَ
16
أَءِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَـٰمًا أَءِنَّا لَمَبۡعُوثُونَ
16
أَوَءَابَآؤُنَا ٱلۡأَوَّلُونَ
17
قُلۡ نَعَمۡ وَأَنتُمۡ دَٰخِرُونَ
18
فَإِنَّمَا هِيَ زَجۡرَةٌ وَٰحِدَةٌ فَإِذَا هُمۡ يَنظُرُونَ
19
بیمار دلان در گسترش شبهات تلاش مىكنند. با این كه یك سؤال كافى بود، سه سؤال پى در پى طرح كردند. «ءاذا - ءانّا - أو آباءنا»
مشركان، زنده شدن نیاكان را بعیدتر از زنده شدن خود مىپنداشتند. «ءانّا... أو آباؤنا»
سؤالات و شبهات گرچه با لجاجت و سوء نیّت همراه باشد ولى باید با صراحت جواب داده شود. «قل نعم»
خاك شدن انسان، مانعى براى زنده شدن دوبارهى او نیست. «قل نعم»
انكار لجوجانه معاد سبب خوارى در قیامت است. «و انتم داخرون»
پیدایش قیامت با صوت و صیحه است. «فانما هى زجرة»
پیدایش قیامت دفعى است نه تدریجى. «زجرة واحدة»
ایجاد قیامت براى خداوند آسان است. «فانّما هى زجرة واحدة»
مشركان، در قیامت بُهت زده به حال زار خود نظارهگرند. «فاذاهم ینظرون»