در این سوره به داستان پیامبرانى چون نوح، ابراهیم، موسى، هارون، الیاس، لوط و یونس اشاره شد. این آیه به منزله‌ى قطعنامه و پایان كار آن بزرگواران است كه مایه‌ى تسلّى خاطر پیامبر و دلگرمى مسلمانان مى‌باشد.

سؤال: با آنكه خداوند وعده نصرت و پیروزى مردان خدا را داده است، پس چرا گاهى شاهد شكست آنان هستیم؟

پاسخ: اوّلاً آن وعده‌هاى الهى محقّق شده و امروز عدد پیروان ادیان آسمانى بسیار بیشتر از پیروان مكاتب بشرى است. مخالفان انبیا از میان رفته‌اند و نام و نشانى از آنها نیست. امّا نام پیامبران زنده است و مكان‌هاى منسوب به آنها، مورد احترام مردم. محبوبیّت و قداست آنها نزد مردم با هیچ یك از دانشمندان و هنرمندان و نویسندگان و شاعران و سیاستمداران تاریخ قابل مقایسه نیست.

ثانیاً؛ شكست‌هاى آنان، همواره ناشى از كوتاهى و سستى پیروانشان در انجام مسئولیّت‌ها بوده است، نه عدم نصرت و امداد الهى. چنانكه شكست مسلمانان در جنگ احد، ناشى از سستى و اختلاف و نافرمانى آنان بود.

ثالثاً؛ پیروزى علمى و منطقى و عقلى را فراموش نكنیم.

رابعاً؛ هلاكت و قهر الهى درباره مخالفان را از یاد نبریم.

خامساً؛ عمر جهان تمام نشده و با آمدن و ظهور حضرت مهدى تمام اهداف حق عملى خواهد شد.

یارى شدن انبیا، سنّت الهى است. «سبقت كلمتنا»

آینده بشر با پیروزى انبیا و شكست دشمنان آنان است. «لقد سبقت كلمتنا»

عبودیّت و بندگى خدا، شرط رسیدن اولیا به مقام رسالت بوده است. «لعبادنا المرسلین»

پیروزى پیامبران و مكتب آنان بر دیگر مكاتب حتمى است. «انهم لهم المنصورون» (حرف «انّ» و حرف «لام» و جمله اسمیه، نشانه‌ى حتمى بودن است)

بندگى خدا، زمینه‌ى دریافت نصرت الهى است. «لعبادنا... المنصورون»

پیامبران و پیروان آنان لشگر خدا هستند و لشگر خدا قطعاً در همه صحنه‌ها پیروز است. «انّ جندنا لهم الغالبون»