فَتَوَلَّ عَنۡهُمۡ حَتَّىٰ حِينٍ
174
وَأَبۡصِرۡهُمۡ فَسَوۡفَ يُبۡصِرُونَ
175
أَفَبِعَذَابِنَا يَسۡتَعۡجِلُونَ
176
فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمۡ فَسَآءَ صَبَاحُ ٱلۡمُنذَرِينَ
177
وَتَوَلَّ عَنۡهُمۡ حَتَّىٰ حِينٍ
178
وَأَبۡصِرۡ فَسَوۡفَ يُبۡصِرُونَ
179
سُبۡحَـٰنَ رَبِّكَ رَبِّ ٱلۡعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ
180
وَسَلَـٰمٌ عَلَى ٱلۡمُرۡسَلِينَ
181
وَٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلۡعَـٰلَمِينَ
182
تفسیر نور
پس تا مدّتى (معیّن از كفّار) روى بگردان. و (عناد و لجاجت) آنان را بنگر، پس به زودى (كیفر عنادشان را) خواهند دید. پس آیا نسبت به نزول عذاب ما عجله دارند؟
پس هرگاه (عذاب ما) به آستانه آنان فرود آید، اخطار شدگان چه بد صبحگاهى خواهند داشت.
و تا مدّتى از آنان روى بگردان. و بنگر، پس به زودى خواهند دید (كه عاقبتشان چه مىشود).
پاك و منزّه است پروردگار تو، پروردگار عزیز، از آن چه دربارهى او (مىپندارند و) توصیف مىكنند.
و سلام بر همهى فرستادگان و سپاس و ستایش براى خداوندى است كه پروردگار جهانیان است.
پیامها
مربّى و رهبر، گاهى باید به عنوان تهدید و اعتراض، به مردم لجوج و گمراه پشت كند. «فتولّ عنهم» كسى كه وعدههاى خداوند پشتوانهى پیروزى اوست، باید از موضع قدرت برخورد كند. «فتولّ عنهم»
اعراض و قهر باید منطقى، الهى و موقّت باشد. (نه انتقامى، نفسانى و دائمى). «حتّى حین»
در برابر ناباورى كافران نسبت به تهدیدهاى الهى، تكرار لازم است. دستور «تولّ عنهم... وابصر» دوبار تكرار شده است.
ابتدا هشدار و تذكّر و اتمام حجّت، سپس قهر و عذاب. «فاذا نزل بساحتهم» در حالى است كه قبلاً انذار شدهاند. «المنذرین»
خداوند در همین دنیا، طعم تلخ شكست را به معاندان خواهد چشاند و شما مؤمنان، عاقبت آنان را مشاهده خواهید كرد. «و ابصرهم فسوف یبصرون»
تمام عزّتها از آنِ خداست. «ربّ العزّة»
نسبتهاى مشركان به خداوند و توصیفهاى آنان از او با مقام عزّت و ربوبیّت خداوند سازگار نیست. «سبحان ربّك ربّ العزّة»
خداوند، سرچشمه تمام كمالات و زیبایىهاست. «الحمد للّه»
تنها خداوند شایسته ستایش است. «الحمد للّه»
خداوند مالك و مدبّر تمام هستى است. «ربّ العالمین»
تمام هستى به سوى كمال و رشد است. «ربّ العالمین»
جهان آفرینش، جلوه و مظهر ربوبیّت خداوند و ربوبیّت خداوند مقتضى حمد و ستایش است.