إِنَّا كَذَٰلِكَ نَفۡعَلُ بِٱلۡمُجۡرِمِينَ
34
إِنَّهُمۡ كَانُوٓاْ إِذَا قِيلَ لَهُمۡ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا ٱللَّهُ يَسۡتَكۡبِرُونَ
35
وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوٓاْ ءَالِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَّجۡنُونِۭ
36
بَلۡ جَآءَ بِٱلۡحَقِّ وَصَدَّقَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ
37
إِنَّكُمۡ لَذَآئِقُواْ ٱلۡعَذَابِ ٱلۡأَلِيمِ
38
تفسیر نور
همانا ما با مجرمان این گونه رفتار مىكنیم.
آنان كه هرگاه برایشان «لا اله الا اللّه» گفته مىشد، تكبر مىورزیدند.
و مىگفتند: آیا ما به خاطر شاعرى دیوانه خدایانمان را رها كنیم؟
(هرگزچنین نیست) بلكه او حقّ آورده و انبیا (پیشین) را تصدیق نموده است.
شما (نیز به خاطر این روحیهى استكبارى و تهمتها و لجاجتها) عذاب دردناك الهى را خواهید چشید.
پیامها
سنّت عدل الهى نسبت به مجازات مجرمان یكسان است. «انّا كذلك نفعل بالمجرمین» ریشهى عذاب، جرم انسانهاست. «نفعل بالمجرمین»
نشانهى مجرم، داشتن روحیهى استكبارى در برابر توحید است. «یستكبرون»
پیامبران، مردم را به سوى خدا مىخواندند نه خود. «قیل لهم لا اله الا اللّه»
تهمت و تحقیر دیگران و تعصب بر عقاید خرافى، نشانه استكبار است. «یستكبرون و یقولون... لشاعر مجنون»
تكبّر، فكر انسان را واژگون مىكند. (عاقلترین مردم را دیوانه و بتهاى سنگى را خدا مىپندارد). «الهتنا لشاعر مجنون»
تهمتها را باید پاسخ داد. «بل جاء بالحقّ»
سخنان پیامبر اسلام و شعار لا اله الا اللّه جاذبه شدیدى در فطرتها ایجاد مىكرد. (تهمت شاعر به خاطر جذّابیّت سخنان حضرت بود). «لشاعر»
مشركان معبودهاى متعدّدى داشتند. «آلهتنا»
تعالیم همه انبیا یكى است و تمام انبیا به توحید و حقّ دعوت مىكردند و پیامبر اسلام نیز آنان را تصدیق مىكرد. «و صدّق المرسلین»
هم خود اهل حقّ باشید و هم حقّانیّت دیگران را تصدیق كنید. «جاء بالحقّ و صدّق المرسلین»
كیفر كسانى كه از روى آگاهى، قرآن را شعر و پیامبر را مجنون مىخواندند، عذاب دردناك است. «العذاب الالیم»