الف) سلیمان چندین همسر داشت و آرزو داشت فرزندان زیاد و برومندى نصیبش شود كه بازوى او در اداره كشور باشند، امّا از خداوند غافل شد و «ان شاء اللّه» نگفت، لذا هیچ فرزندى براى او تولّد نیافت جز فرزندى ناقص الخلقه كه همچون جسدى بى‌روح آن را بر تخت او افكند.

ب) خداوند، خود سلیمان را به بیمارى سختى گرفتار كرد كه همچون جسدى بى‌روح روى تخت افتاده بود سپس او را به حالت اول برگرداند و شفا داد. (با توجّه به اینكه «اناب» به معناى برگشتن است).

ج) خداوند، جنازه فرزندش را كه بسیار مورد علاقه او بود به روى تختش انداخت.

آزمایش وسیله‌ى صیقلى شدن روح و قرب به خداست. «فتنّا... ثمّ اناب»

انحصار قدرت در افراد معصوم و الهى، سبب استبداد و انحراف نمى‌شود. «هب لى ملكاً لا ینبغى لاحد»

اول خود را با توبه و انابه پاك كنیم و ظرف روح را شستشو دهیم، سپس از خداوند حكومت و قدرت بخواهیم. «ربّ اغفرلى و هب لى»

استغفار قبل از دعا، سبب استجابت دعاست. «ربّ اغفرلى و هب لى ملكاً»

برخى انبیا به سراغ قدرت و حكومت مى‌رفتند. «هب لى ملكاً»

قدرت انبیا با زور و كودتا نیست، از طریق الطاف الهى است. «هب لى ملكاً»

لازمه‌ى كسب معنویّت و انابه و تضرّع، انزوا و گوشه‌گیرى نیست. «ثمّ اناب... هب لى ملكاً»

عدم دخالت در سیاست قداست آفرین است. «هب لى ملكاً»

از خداوند تنها رفع مشكل و شفاى مرض را نخواهید بلكه علاوه بر جبران و اصلاح گذشته، كسب قدرت و نجات امّت را نیز درخواست كنید. «ثمّ اناب... هب لى ملكاً»

همّت بلند حضرت سلیمان، سبب درخواست‌هاى بلند او از خداوند مى‌شود. «ملكاً لا ینبغى لاحد»

در دعا و مناجات، صفات و نام‌هایى را درباره‌ى خداوند ذكر كنید كه با دعا تناسب داشته باشد. «هب لى - انت الوهّاب»

بخشش گسترده و پى در پى مخصوص خداوند است. «انّك انت الوهاب»