وَلَئِن سَأَلۡتَهُم مَّنۡ خَلَقَ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ لَيَقُولُنَّ ٱللَّهُۚ قُلۡ أَفَرَءَيۡتُم مَّا تَدۡعُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ إِنۡ أَرَادَنِيَ ٱللَّهُ بِضُرٍّ هَلۡ هُنَّ كَـٰشِفَـٰتُ ضُرِّهِۦٓ أَوۡ أَرَادَنِي بِرَحۡمَةٍ هَلۡ هُنَّ مُمۡسِكَـٰتُ رَحۡمَتِهِۦۚ قُلۡ حَسۡبِيَ ٱللَّهُ عَلَيۡهِ يَتَوَكَّلُ ٱلۡمُتَوَكِّلُونَ
38
كلمهى «ضُرٌّ» در برابر رحمت، به معناى هر گونه گرفتارى است.
ضمیر «هُنّ» براى مؤنث است و در این جا براى بتها به كار رفته، زیرا عربها بتهاى بزرگ را به نام مؤنث مىخواندند. نظیر: «لات»، «مناة»، «عُزّى»
بت پرستان خالقیّت خداوند را قبول داشتند. (لكن براى بتها نقش ربوبیّت و شفاعت را قائل بودند). «لیقولنّ اللَّه» بتها هیچ نقشى در برابر ارادهى خداوند ندارند. «هل هنّ كاشفات - هل هنّ مُمسِكات»
كسى لایق پرستش است كه قدرتِ رساندن سود و دفع زیان را داشته باشد. «هل هنّ كاشفات - هل هنّ مُمسِكات»
دفع ضرر مهمتر از جلب منفعت است. («كاشفات ضُرّ» قبل از «مُمسِكات رحمته» آمده است).
توكّل تنها بر خداوند جایز است. (كلمهى «علیه» قبل از «یتوكّل» آمده كه بیانگر انحصار است).
خداوند از هر جهت پیامبرش را تكفّل و كفایت مىكند. «حَسْبى اللّه»(كلمه «حَسْبى» مطلق آمده كه شامل همه چیز مىشود).