- يَعِدُهُمۡ وَيُمَنِّيهِمۡ وَمَا يَعِدُهُمُ ٱلشَّيۡطَـٰنُ إِلَّا غُرُورًا120
- أُوْلَـٰٓئِكَ مَأۡوَىٰهُمۡ جَهَنَّمُ وَلَا يَجِدُونَ عَنۡهَا مَحِيصًا121
وقتى آیهى 135 آلعمران در مورد بخشایش گناهان از سوى خداوند نازل شد ابلیس با فریادى یارانش را جمع كرد و گفت: با توبهى انسان، همهى زحمات ما ناكام مىشود. هر یك سخنى گفتند. یكى از شیاطین گفت: هر گاه كسى تصمیم به توبه گرفت، او را گرفتار آرزوها و وعدهها مىكنم تا توبه را به تأخیر اندازد. ابلیس راضى شد.374
هم خدا و هم شیطان وعده دادهاند، ولى وعدهى الهى راست «و لنیخلف الله وعده»375 و وعدههاى شیطان جز دروغ و فریب چیز دیگرى نیست. «و ما یعدهم الشیطان الا غروراً»
نشانهى وعدههاى شیطان، دعوت به تنگ نظرى و فساد است. در آیهى دیگر مىخوانیم: «الشیطان یعدكم الفقر و یأمركم بالفحشاء»376
374) تفسیر صافى.
دلبستگى به آرزوها، افتادن در دام فریب شیطان است. «یعدهم و یمنّیهم» آنان كه به دیگران - حتّى به كودكان - وعدهى دروغ مىدهند، كارى شیطانى مىكنند. «و ما یعدهم...»
دوزخ، براى گروهى جایگاه ابدى و خلود است. «مأواهم جهنّم و...»
تهدید به كیفر، یكى از شیوههاى جلوگیرى از فساد است. «مأواهم جهنّم»
از همهى ناگوارىهاى دنیا مىتوان گریخت، ولى از عذاب آخرت هرگز! «لا یجدون عنها محیصاً»
در آخرت، برگشت امكان ندارد، پس تا از دنیا نرفتهایم از بدىها برگردیم. «لایجدون...»