وَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ سَنُدۡخِلُهُمۡ جَنَّـٰتٍ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَـٰرُ خَـٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدًا وَعۡدَ ٱللَّهِ حَقًّاۚ وَمَنۡ أَصۡدَقُ مِنَ ٱللَّهِ قِيلًا
122
تفسیر نور
و كسانى كه ایمان آورده و كارهاى شایسته كردهاند، به زودى آنان را در باغهایى كه از زیر (درختان) آنها جوىها روان است وارد مىكنیم. همیشه در آن جاودانند. وعدهى الهى حقّ است. و چه كسى در سخن از خداوند، راستگوتر است؟
پیامها
ایمان از عمل جدا نیست. «آمنوا و عملوا» اگر همهى اعمال صالح بود، كارساز خواهد گشت. كلمه «الصالحات» با الف و لام نشانه همه كارهاى نیك است.
تشویق در كنار تهدید، از شیوههاى تربیتى قرآن است. (آیهى قبل تهدید بود، اینجا تشویق است). «مأویهم حهنم... سندخلهم جنّات»
وعدهى الهى از ذات مقدّس توانا وبىنیاز اوست. «سندخلهم جنات» ولى وعدههاى دیگران یا از روى جهل ونیاز است، یا برخاسته از عجز وناتوانى.
لذّتهاى دنیا، نگرانى از دست دادن دارد، امّا نعمتهاى بهشت، جاودانه است. «خالدین فیها»
با مقایسهى وعدههاى دروغ شیطان و وعدههاى راست خدا، به وعدهى الهى دل ببندیم. «وعداللّه حقّاً»