بَشِّرِ ٱلۡمُنَـٰفِقِينَ بِأَنَّ لَهُمۡ عَذَابًا أَلِيمًا
138
ٱلَّذِينَ يَتَّخِذُونَ ٱلۡكَـٰفِرِينَ أَوۡلِيَآءَ مِن دُونِ ٱلۡمُؤۡمِنِينَۚ أَيَبۡتَغُونَ عِندَهُمُ ٱلۡعِزَّةَ فَإِنَّ ٱلۡعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعًا
139
تفسیر نور
منافقان را بشارت ده كه برایشان عذابى دردناك است.
آنان كه كافران را بجاى مؤمنان، سرپرست و دوست خود مىگیرند آیا عزّت را نزد آنان مىجویند؟ همانا عزتّ به تمامى از آن خداست.
نکتهها
مضمون این آیه كه انتقاد شدید از دوست و سرپرست گرفتن كفّار است، در آیهى 28 آلعمران نیز بیان شده است.در صدر اسلام، منافقان با یهود مدینه و مشركان مكّه رابطه داشتند تا اگر مسلمانان شكست خوردند، آنها ضررى نبینند و جایگاه خود را از دست ندهند.
عزّت تنها به دست خداست. چون سرچشمهى عزّت یا علم است یا قدرت، و دیگران از علم و قدرت بىبهرهاند. در مناجات شعبانیّه مىخوانیم: «الهى بیدك لا بید غیرك زیادتى و نقصى» خداوندا! زیادى و یا كاستى من تنها در دست توست، نه در دست دیگرى.
پیامها
عزّت را در وابستگى به كفّار جستن، خصلتى منافقانه است. «الذین یتخذون الكافرین اولیاء...» كفّار، حقّ سرپرستى مؤمنان را ندارند و مؤمنان نیز نباید ننگ سلطهى كفّار را بپذیرند. «یتخذون الكافرین اولیاء»
در سیاست خارجى، به جاى گسترش روابط با كشورهاى كفر، در فكر برقرارى روابط با كشورهاى اسلامى باشیم. «یتخذون الكافرین اولیاء من دون المؤمنین»