وَمَن يَعۡصِ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥ وَيَتَعَدَّ حُدُودَهُۥ يُدۡخِلۡهُ نَارًا خَـٰلِدًا فِيهَا وَلَهُۥ عَذَابٌ مُّهِينٌ
14
تفسیر نور
و هركس خدا ورسولش را نافرمانى كند واز حدود الهى تجاوز نماید، خدا او را وارد آتشى مىكند كه همیشه در آن مىماند وبراى او عذابى خواركننده است.
پیامها
آنان كه به وصیّتنامه عمل نمىكنند، یا بدهى متوفّى را نمىپردازند، یا با انكار حقّ یا ندادن سهم بعضى وارثان، سعى در تصاحب اموال مىكنند، براى همیشه در عذاب و قهر الهىاند. «تلك حدود اللّه... تعدّ حدود اللّه» ملاك سعادت وشقاوت، اطاعت یا نافرمانى نسبت به خدا و رسول اوست، نه چیز دیگر. «من یطعاللّه ... و من یعصاللّه»
نافرمانى رسول خدا، نافرمانى خداست. «یعص اللَّه و رسوله»
نافرمانى مستمرّ، سبب خلود است. «من یعصاللّه... یدخله ناراً خاداً فیها» «یعص» فعل مضارع و رمز استمرار است.
متجاوزان به حقوق دیگران، در ردیف كفّار، گرفتار عذاب جاویدان مىشوند. «خالداً فیها»
قهر خدا، هم عذاب جسمى دارد، هم خوارى روحى. «عذاب مهین»