يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ لَا تَتَّخِذُواْ ٱلۡكَـٰفِرِينَ أَوۡلِيَآءَ مِن دُونِ ٱلۡمُؤۡمِنِينَۚ أَتُرِيدُونَ أَن تَجۡعَلُواْ لِلَّهِ عَلَيۡكُمۡ سُلۡطَـٰنًا مُّبِينًا
144
تفسیر نور
اى كسانى كه ایمان آوردهاید! كافران را به جاى مؤمنان دوست و سرپرست خود نگیرید، آیا مىخواهید براى خداوند دلیل و حجّت آشكار علیه خودتان قرار دهید؟
نکتهها
مؤمنان حقّ پذیرفتن ولایت كفّار را ندارند، ولى منافقان با كافران رابطهى تنگاتنگ دارند. قرآن، كفّار را شیطانهاى منافقان «خلوا الى شیاطینهم»405 و برادران منافقان معرفى مىكند «الذین نافقوا یقولون لاخوانهم الذین كفروا»406 تعبیرات قرآن در آیات 139 و 141 مبین كیفیّت رابطهى آنان با كفّار بود.405) بقره، 17.
پیامها
پذیرش ولایت كفّار با ایمان سازگار نیست. یك دل، دو دوستى برنمىدارد. «یا ایها الّذین آمنوا لاتتّخذوا...» تولّى و تبرّى، دوستى با مؤمنان و دورى از كافران، لازمهى ایمان است. «لاتتّخذوا الكافرین اولیاء من دون المؤمنین»
از هر نوع اختلاط، رفاقت و قراردادى كه نتیجهاش به زیان مسلمانان باشد، باید پرهیز كرد. «لاتتّخذوا الكافرین اولیاء»
در سیاست خارجى، روابط سیاسى و اقتصادى، گزینشها و عزل و نصبها، هر اقدامى كه به سلطهى كفّار بر مسلمانان انجامد حرام و محكوم است. «لاتتّخذوا الكافرین اولیاء»
مسلمان ذلّت پذیر، در برابر خداوند پاسخى ندارد. «اتریدون ان تجعلوالله ...»