عقل همچون وحى، حجّت الهى است، ولى چون مدار ادراكاتش محدود است، به تنهایى كافى نیست و حجّت تمام نیست. لذا انبیا از دانستنى‌هاى غیبى و ملكوتى و اخروى كه دست عقل از آن كوتاه است خبر مى‌دهند.

قرآن در جاى دیگر مى‌فرماید: «و لو انا اهلكناهم بعذاب من قبله لقالوا ربنا لولا ارسلت الینا رسولاً»⁴³⁰ اگر ما پیش از فرستادن رسولان، عذابشان كنیم، مى‌گویند: چرا براى ما رسولى بیانگر و هشدار دهنده نفرستادى؟

فلسفه‌ى بعثت پیامبران، اتمام حجّت خدا بر مردم است، تا نگویند: رهبر و راهنما نداشتیم و نمى‌دانستیم. «لئلا یكون للناس على اللّه حجّة»

انبیا از نظر صفات شخصى و جسمى، و سوابق زندگى و موقعیّت اجتماعى، سیاسى و خانوادگى، و نیز از جهت داشتن معجزه، بیان صریح و برخوردارى از امدادهاى غیبى، باید در مرحله‌اى باشند كه كسى نتواند در هیچ زمینه بهانه‌اى بر آنان بگیرد. «لئلایكون للناس على‌اللّه حجّة بعد الرسل»

چون خداوند عزیز وحكیم است، هیچ كس حجّتى بر او ندارد.«عزیزاًحكیما»