وَٱلَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمۡوَٰلَهُمۡ رِئَآءَ ٱلنَّاسِ وَلَا يُؤۡمِنُونَ بِٱللَّهِ وَلَا بِٱلۡيَوۡمِ ٱلۡـَٔاخِرِ وَمَن يَكُنِ ٱلشَّيۡطَـٰنُ لَهُۥ قَرِينًا فَسَآءَ قَرِينًا
38
تفسیر نور
و (متكبّران خودبرتربین) كسانى هستند كه اموال خود را از روى ریا و براى نشان دادن به مردم انفاق مىكنند و به خدا و روز قیامت ایمان ندارند و هر كس كه شیطان همدم او باشد، پس چه بد همدمى است.
نکتهها
شیطان، گاهى از دور چیزى را به افراد القا و وسوسه مىكند و گاهى از نزدیك همدم آنان مىشود. مؤمنان از وسوسهها و القائات شیطان مىگریزند، امّا آنگونه كه در آیهى 36 سورهى زخرف مىخوانیم: «من یعش عن ذكر الرّحمان نقیّض له شیطاناً فهو له قرین» هركه از یاد خدا رخ برتافت، شیطانى براى او برمىانگیزیم تا یار و همنشین دائمى او باشد.پیامها
هم بخل وترك انفاق بد است، هم انفاق ریایى. در آیهى پیش از بخل نكوهش شد و در اینجا از بخششهاى ریاكارانه. «یبخلون، ینفقون... رئاء الناس» عامل ریا، عدم ایمان واقعى به خدا و قیامت است. «رئاء الناس و لایؤمنون باللّه و لا بالیوم الآخر»
هدف از انفاق، تنها سیر كردن گرسنگان نیست، چون این هدف با ریاكارى هم تأمین مىشود. بلكه هدف، رشد معنوى انفاق كننده نیز مىباشد. «ینفقون اموالهم رئاء الناس»
خداوند ریاكاران را دوست ندارد. «لایحبّ كلّ مختال... والّذین ینفقون رئاء الناس»
دل كه از خدا تهى شد، جایگاه همیشگى شیطان مىشود. «لایؤمنون باللَّه... یكن الشیطان له قریناً»