وَإِذَا قِيلَ لَهُمۡ تَعَالَوۡاْ إِلَىٰ مَآ أَنزَلَ ٱللَّهُ وَإِلَى ٱلرَّسُولِ رَأَيۡتَ ٱلۡمُنَـٰفِقِينَ يَصُدُّونَ عَنكَ صُدُودًا
61
تفسیر نور
و چون به آنان گفته شود (كه براى داورى) به سوى آنچه خداوند نازل كرده و به سوى پیامبر بیایید، منافقان را مىبینى كه به شدّت از پذیرش دعوت تو روى مىگردانند.
پیامها
گرچه منافقان، تسلیم قانون خدا و فرمان پیامبر نیستند، ولى ما باید آنان را دعوت كنیم. «قیل لهم تعالوا» در پذیرش دعوت انبیا، رشد وبرترى است. («تعالوا» دعوت به بالاآمدن است)
كتاب و سنّت هماهنگ هستند، وگرنه ارجاع مردم به دو چیز متضاد حكیمانه نیست. «الى ما انزل اللَّه و الى الرّسول»
مراجعه به طاغوت و قضاوت خواهى از بیگانگان، خصلت و روحیّهى منافقان است كه با رهبر آسمانى مخالفت و از راه حقّ اعراض كنند. (كلمه «یصدّون» نشانهى خصلت و استمرار است)
منافق، علاوه بر اعراض خود، مانع راه دیگران نیز مىشود. «یصدون»
آنچه پرده از كفر منافقان برمىدارد، مخالفتشان با رهبرى الهى است. «عنك»
منافقان، حساسیّتى نسبت به ایمان قلبى مردم به خداوند ندارند، ناراحتى عمدهى آنان اجتماع مردم برگرد رهبر آسمانى است. «یصدّون عنك صدوداً»