وَمَن يُطِعِ ٱللَّهَ وَٱلرَّسُولَ فَأُوْلَـٰٓئِكَ مَعَ ٱلَّذِينَ أَنۡعَمَ ٱللَّهُ عَلَيۡهِم مِّنَ ٱلنَّبِيِّـۧنَ وَٱلصِّدِّيقِينَ وَٱلشُّهَدَآءِ وَٱلصَّـٰلِحِينَۚ وَحَسُنَ أُوْلَـٰٓئِكَ رَفِيقًا
69
ذَٰلِكَ ٱلۡفَضۡلُ مِنَ ٱللَّهِۚ وَكَفَىٰ بِٱللَّهِ عَلِيمًا
70
تفسیر نور
و هر كس كه از خدا و پیامبر اطاعت كند، پس آنان (در قیامت) با كسانى همدم خواهند بود كه خداوند بر آنان نعمت داده است، مانند پیامبران، صدّیقان، شهیدان و صالحان و اینان چه همدمهاى خوبى هستند.
این همه تفضّل از سوى خداست و خداوند براى آگاه بودن بس است.
نکتهها
در سورهى حمد در كنار صراط مستقیم، گروه «انعمت علیهم» آمده بود، و این بار دوّم است كه در كنار آیهى صراط مستقیم، گروه «انعماللّه علیهم» مطرح است. گویا غیر از انبیا و شهدا و صدّیقان و صالحان، دیگران بیراهه مىروند و راه مسقیم، منحصراً راه یكى از این چهار گروه است.در روایات، بهترین نمونهى صدّیقان، امامان معصومعلیهم السلام، و صدیقه، فاطمهى زهراعلیها السلام معرّفى شده است. مراد از «شهدا» هم، یا كشتگان میدان جهادند، یا گواهان اعمال در قیامت.
همنشینى با انبیا در دنیا براى همهى پیروان واقعى امكان ندارد، بنابراین مراد آیه همنشینى در آخرت است.
پیامها
قرار گرفتن در راه انبیا و شهدا و داشتن رفقاى خوب، جز با اطاعت از فرمان خدا و رسول به دست نمىآید. «و من یطعاللّه و الرسول، فاولئك ...» رفیق خوب، انبیا، شهدا، صدّیقان و صالحانند. رفقاى دنیایى را هم باید با همین خصلتها گزینش كرد. «حَسُن اولئك رفیقاً»
اطاعت از رسول، پرتوى از اطاعت خدا و در طول آن است، پس با توحید، منافاتى ندارد. «من یطع اللّه و الرسول»
پاداش اطاعت از پیامبر، همجوارى با همهى انبیاست. چون همه یك نورند و یك هدف دارند و اطاعت از یكى، همراه شدن با همه است. «من یطع اللَّه و الرسول... مع... النّبیین»
آگاه بودن خدا، بهترین عامل تشویق براى انجام وظیفه است. «باللّهعلیماً»
مقام نبوّت از مقام صدّیقین و شهدا و صالحین بالاتر است (چون نام انبیا قبل از آنها برده شده است) «من النّبیین و الصدّیقین...»