وَإِذَا حَضَرَ ٱلۡقِسۡمَةَ أُوْلُواْ ٱلۡقُرۡبَىٰ وَٱلۡيَتَـٰمَىٰ وَٱلۡمَسَـٰكِينُ فَٱرۡزُقُوهُم مِّنۡهُ وَقُولُواْ لَهُمۡ قَوۡلًا مَّعۡرُوفًا
8
تفسیر نور
واگر هنگام تقسیم (ارث) خویشاوندانى (كه ارث نمىبرند)ویتیمان ومستمندان حاضر شدند، پس چیزى از آن مال به آنان روزى دهید و با آنان پسندیده سخن بگوئید.
نکتهها
از اینكه كلمهى «اولواالقربى» در كنار «الیتامى» و «المساكین» آمده، معلوم مىشود كه مراد از بستگان، بستگانىهستند كه فقیرند وبه طور طبیعى ارث نمىبرند، و سفارش عاطفى آخر آیه نیز این معنا را تأیید مىكند.پیامها
به نگاهها، حضورها وتوقّعات طبیعى محرومان توجّه كنید. «واذا حضر القسمة» اموال ارثى را مخفیانه تقسیم نكنید، تا امكان حضور دیگران هم باشد. «حَضر القسمة اولوا القربى»
در تقسیم ارث، علاوه بر افرادى كه سهم مشخّص دارند، به فكر محرومان و یتیمان نیز باشید. «نصیباً مفروضاً... فارزقوهم منه»
با هدایاى مالى و زبان شیرین، از كینهها و حسادتها، پیشگیرى و پیوندهاى خانوادگى را مستحكمتر كنید. «فارزقوهم ... قولوا»
هدایاى مادّى، همراه با محبّت و عواطف معنوى باشد. «قولوا لهم قولاً معروفاً»