وَيَوۡمَ يُحۡشَرُ أَعۡدَآءُ ٱللَّهِ إِلَى ٱلنَّارِ فَهُمۡ يُوزَعُونَ
19
حَتَّىٰٓ إِذَا مَا جَآءُوهَا شَهِدَ عَلَيۡهِمۡ سَمۡعُهُمۡ وَأَبۡصَـٰرُهُمۡ وَجُلُودُهُم بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ
20
تفسیر نور
و (یاد كن) روزى را كه دشمنان خدا جمع گشته و به سوى دوزخ آورده مىشوند و آنان را از پراكندگى باز مىدارند.
تا چون به دوزخ رسند، گوش و چشمان و پوستشان به آن چه انجام مىدادند گواهى مىدهد.
نکتهها
«یُوزعُون» به معناى حبس شدن است. یعنى اولین نفر را حبس و نگاهدارى مىكنند تا آخرین نفر برسد، سپس به سوى دوزخ روانه و تقسیم مىشوند.پیامها
بازگویى صحنههاى قیامت، عامل انذار و تربیت است. (قرآن، پیامبر را مأمور مىكند تا چنین روزى را به یاد مردم بیاندازد) «و یوم...» كسانى به سوى دوزخ روانه مىشوند كه دشمنى آنان با خدا و دین ثابت شده باشد. «یحشر اعداء اللّه الى النار»
انسان با كفر و لجاجت، دشمن خدا مىشود. «اعداء اللّه»
كفّار علاوه بر چشیدن عذاب دنیوى، به عذاب دوزخ نیز گرفتار مىشوند. «یحشر... الى النار»
دوزخیان از پراكنده شدن و فرار در مسیر حركت به طرف دوزخ بازداشته مىشوند. «یوزعون»
اعضاى بدن از عملكرد انسان آگاهند. زیرا تا آگاه نباشند نمىتوانند در قیامت گواهى دهند. «شهد علیهم سمعهم...»
معاد جسمانى است. «سمعهم و ابصارهم»