وَلَقَدۡ أَرۡسَلۡنَا مُوسَىٰ بِـَٔايَـٰتِنَآ إِلَىٰ فِرۡعَوۡنَ وَمَلَإِيْهِۦ فَقَالَ إِنِّي رَسُولُ رَبِّ ٱلۡعَـٰلَمِينَ
46
فَلَمَّا جَآءَهُم بِـَٔايَـٰتِنَآ إِذَا هُم مِّنۡهَا يَضۡحَكُونَ
47
تفسیر نور
و همانا ما موسى را همراه با آیات (و معجزات) خود به سوى فرعون و اشراف قومش فرستادیم پس گفت: همانا من فرستاده پروردگار عالمیانم.
پس چون موسى با آیات ما به سراغ آنان آمد، آنان به آن (آیات و معجزات) خندیدند.
نکتهها
در قرآن، ماجراى موسى و فرعون و بنى اسرائیل تكرار شده است و این بخاطر آنست كه سرنوشت موسى و قومش با سرنوشت پیامبر اسلام و مردم مكّه شباهت دارد، فرعون بهانه مىآورد كه موسى فقیر است و من تخت و تاج دارم، سران كفّار مكّه نیز پیامبر اسلام را فقیر و یتیم و خودشان را داراى مال و مقام مىدانستند.پیامها
انبیا علاوه بر كمالات شخصى باید معجزه داشته باشند. «موسى بایاتنا» در شرایط قبیلهاى باید به سراغ اقوام رفت. «قال لقومه» ولى در شرایط حكومتى باید به سراغ حكومت رفت. «الى فرعون» (در شیوه تبلیغ ابتدا باید به سراغ موانع و اصلاح عناصرى رفت كه تغییر آنهاسبب تغییر جامعه است.)
طاغوتها به تنهایى قدرتى ندارند، این اطرافیان هستند كه به طاغوتها زور مىدهند. «فرعون و ملائه»
خنده و تمسخر نشانه پوكى و سبكسرى و هوچىگرى مخالفان است. «اذا هم یضحكون»