- ۞ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ لَا تَتَّخِذُواْ ٱلۡيَهُودَ وَٱلنَّصَـٰرَىٰٓ أَوۡلِيَآءَۘ بَعۡضُهُمۡ أَوۡلِيَآءُ بَعۡضٍۚ وَمَن يَتَوَلَّهُم مِّنكُمۡ فَإِنَّهُۥ مِنۡهُمۡ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يَهۡدِي ٱلۡقَوۡمَ ٱلظَّـٰلِمِينَ51
از آیات دیگر قرآن استفاده مىشود كه بهرهگیرى از غذاهاى غیر گوشتى اهل كتاب، یا ازدواج موقّت با آنان، یا داد و ستد و زندگى مسالمتآمیز با آنان جایز است. و هیچ یك از این مسائل به معناى سلطهپذیرى آنان نیست.
خداوند از بندگان مؤمنش، انتظارات خاصّى دارد. «یا أیّها الّذین آمنوا لاتتّخذوا...» تبرّى از دشمن، از شرایط ایمان است. «یا أیّها الّذین آمنوا لاتتّخذوا...»
اسلام، دین سیاست است و تنها به احكام فردى نمىپردازد. «لا تتّخذوا الیهود و النصارى اولیاء»
وقتى یارى گرفتن از كفّار مورد نهى قرآن است، قطعاً در روابط و سیاست خارجى، پذیرش ولایت وسلطه اهل كتاب وكفّار ممنوع است. «لاتتّخذوا»
ولایت كفّار و دشمنان را نپذیریم، چون آنان تنها به فكر هم مسلكان خویشند. «بعضهم أولیاء بعض»
با وجود اختلافات شدید میان یهود و نصارى، پیوندشان به خاطر نابودى اسلام است. «بعضهم اولیاء بعض»
كفّار تنها نسبت به تعهّدات میان خودشان وفادارند، ولى نسبت به تعهّدات با مسلمانان پایبند نیستند. «لاتتّخذوا الیهود والنصارى اولیاء... بعضهم اولیاء بعض...»
آن دولتهاى اسلامى كه ولایت و سلطه كفّار را پذیرفتهاند، از كفّار محسوب مىشوند. «فانّه منهم» (دوستى با هركس وگروه، انسان را جزو آنان مىسازد.)
نه كفّار را «ولىّ» خود گردانید و نه با آنان كه ولایت كفّار را پذیرفتهاند، رابطه ولایت داشته باشید. «فانّه منهم»
نتیجهى پذیرش ولایت كفّار، قطع ولایت خداست. «فانّه منهم انّ اللَّه لایهدى القوم الظالمین»
تكیه بر كفّار، ظلم است. «لا یهدى القوم الظالمین»