- وَإِذَا سَمِعُواْ مَآ أُنزِلَ إِلَى ٱلرَّسُولِ تَرَىٰٓ أَعۡيُنَهُمۡ تَفِيضُ مِنَ ٱلدَّمۡعِ مِمَّا عَرَفُواْ مِنَ ٱلۡحَقِّ يَقُولُونَ رَبَّنَآ ءَامَنَّا فَٱكۡتُبۡنَا مَعَ ٱلشَّـٰهِدِينَ83
164) تفسیر نمونه.
نشان افراد دل آماده و متواضع آن است كه به مجرد شنیدن حقّ، منقلب مىشوند. (ولى نااهلان، با دیدن حقّ هم تكان نمىخورند.) «لایستكبرون و اذا سمعوا... تفیض من الدمع... یقولون ربّنا آمنّا» اشك، اگر همراه معرفت باشد، نشانهى كمال است. «تفیض من الدمع ممّا عرفوا»
روح و فطرت انسان، شیفتهى حقیقت است و چون به معشوق رسید، اشك شوق مىریزد. «تفیض من الدمع»
ایمان واقرار باید بر اساس شناخت باشد. «ممّا عرفوا من الحقّ یقولون ربّنا آمنّا...»
در دعا، از كلمهى مقدّس «ربّنا» استمداد كنیم. «ربّنا آمنّا...»
شناخت و معرفت، اشك و اعتراف به نواقص خود، نشانهى رشد و تربیت معنوى است. «عرفوا... یقولون ربّنا آمنّا»
دعا، در كنار اقرار و ایمان اثر دارد. «آمنّا فاكتبنا»
ایمان موقّت كارساز نیست، باید دائمى، تثبیت شده و با حسن عاقبت همراه گردد. «آمنّا فاكتبنا»
ره صد ساله را یك شبه رفتن، ارزش است. شنیدن «سمعوا»، شناختن «عرفوا»، اقرار كردن «آمنّا»، ملحق شدن. «مع الشاهدین»
اهل ایمان باید براى رسیدن به مراحل بالاتر دعا كنند. (ابتدا ایمان، سپس مرحلهى بالاتر كه شهود است. «فاكتبنا مع الشاهدین»