روزى رسول خدا صلى الله علیه وآله از قیامت و صحنه‌هاى محشر سخن مى‌گفت. مردم چنان منقلب شده و گریستند كه بعضى تصمیم گرفتند دیگر غذاى خوب نخورند و آسایش را بر خود حرام سازند، روزه بگیرند، همسران خود را ترك كنند، شبها كمتر بخوابند و بر این تصمیم، سوگند خوردند. پیامبر صلى الله علیه وآله كه مطلع شد، مردم را در مسجد جمع كرد و فرمود: من غذا مى‌خورم، شبها مى‌خوابم و همسرانم را رها نمى‌كنم. دین ما آیین انزوا و رهبانیّت نیست، رهبانیّت امّت من جهاد است، هر كس بر خلاف روش من برود مسلمان نیست. ¹⁶⁶

برخى گفتند: نسبت به سوگندهایى كه خوردیم چه كنیم؟ آیات بعدى نازل شد.

حرام دانستن حلال‌ها یا همراه با اعتقاد به حرمت است كه بدعت وحرام مى‌باشد و یا بدون عقیده به حرمت است كه تنها خود بهره نمى‌گیرد كه باز هم مورد نهى است.

مسلمان، تسلیم فرمان الهى است، نه حلال‌ها را از پیش خود حرام مى‌سازد، نه نسبت به حرام‌ها چنین است.

---

166) وسائل، ج‌20، ص‌21. اهل ایمان باید از چیزهاى پاكیزه و طیّبات استفاده كنند. «یا ایّها الّذین آمنوا» به جاى «یا ایّها النّاس»

ایمان، با تغییر و دست بردن در احكام الهى سازگار نیست. «یا ایّها الّذین آمنوا لاتحرّموا...»

اسلام، آیین فطرت است و فطرت كشى ممنوع است. «لا تحرّموا طیّبات» (كلمه‌ى «طیّب» در جایى بكار مى‌رود كه مطابق طبع و فطرت انسان باشد)

خوردنى‌ها، پوشیدنى‌ها و لذایذ حلال، براى انسان آفریده شده است. «لكم»

ایمان، با افراط وتفریط سازگار نیست. «یا ایّها الّذین آمنوا... لاتعتدوا...»

در مكتب اسلام، انزوا، رهبانیّت، افراط و تفریط ممنوع است. «لا تحرّموا طیّبات... و لاتعتدوا»

محروم‌كردن خود از طیّبات، یك تعدّى و تجاوز است. «لاتعتدوا»

در بهره‌گیرى از حلال‌ها، اسراف و زیاده روى نكنیم. «لا تعتدوا»

افراط و تفریط، سبب محروم شدن از محبّت خداست. «انّ اللّه لایحبّ المعتدین»