وَٱسۡتَمِعۡ يَوۡمَ يُنَادِ ٱلۡمُنَادِ مِن مَّكَانٍ قَرِيبٍ
41
يَوۡمَ يَسۡمَعُونَ ٱلصَّيۡحَةَ بِٱلۡحَقِّۚ ذَٰلِكَ يَوۡمُ ٱلۡخُرُوجِ
42
تفسیر نور
و گوش به (زنگ) روزى باش كه منادى از مكان نزدیك ندا مىدهد.
روزى كه آن صیحه حقیقى را (از صور اسرافیل) بشنوند، آن روز، روز خروج (مردم از قبرها) است.
نکتهها
در آیه 11، اصل خروج مردگان از قبرها و در آیه42 زمان خارج شدن بیان شده است.تعبیر به «مكان قریب»، اشاره به آن است كه این صدا آن چنان در فضا پخش مىشود كه گویى بیخ گوش همه است و همه آن را به طور یكسان و از نزدیك مىشنوند. آن روز بدون نیاز به وسیله خاصّ، همهى اهل محشر صداى منادى را در نزدیك خود مىشنوند.
مراد از «صیحه» در این آیات، صیحه نخستین نیست كه پایان این جهان را اعلام مىدارد، بلكه مراد صیحه دوم كه همان صیحه قیام و حشر مردم است، مىباشد.
پیامها
یاد قیامت و كیفر كفّار یاوهسرا، به انسان صبر و استقامت مىدهد. «فاصبر على ما یقولون... و استمع یوم یناد...» صیحه آسمانى (صور اسرافیل) در آستانه قیامت، امرى قطعى و بجاست (نه تشریفاتى). «الصیحة بالحق»
معاد، جسمانى است و انسانها از همین خاك سر برخواهند آورد. «یوم الخروج» چنانكه در آیات بعد نیز مىخوانیم: «تشقّق الارض عنهم»