أَزِفَتِ ٱلۡأٓزِفَةُ
57أَزِفَتِ ٱلۡأٓزِفَةُ
57لَيۡسَ لَهَا مِن دُونِ ٱللَّهِ كَاشِفَةٌ
58أَفَمِنۡ هَٰذَا ٱلۡحَدِيثِ تَعۡجَبُونَ
59وَتَضۡحَكُونَ وَلَا تَبۡكُونَ
60وَأَنتُمۡ سَٰمِدُونَ
61فَٱسۡجُدُواْۤ لِلَّهِۤ وَٱعۡبُدُواْ۩
62در حدیثى در تفسیر فرقان مىخوانیم كه بعد از نزول این آیات، پیامبرصلى الله علیه وآله تا پایان عمر خندان نبود و تنها تبسّم مىكرد. در ضمن آیه آخر سجده واجب دارد.
شاید مراد از «هذا الحدیث» قرآن باشد، چنانكه در آیه 23 سوره زمر نیز قرآن به «حدیث» تعبیر شده است. «اللّه نزّل أحسن الحدیث»
همه اسباب و وسایل، ذرّهاى از گرفتارىهاى قیامت را نمىكاهد. «لیس لها من دون اللّه كاشفة»
از تعجّب بعضى نسبت به قیامت، باید تعجّب كرد. «تعجبون»
كسى كه قیامت را باور كند، از خنده خود مىكاهد و به یاد قیامت مىگرید. «و تضحكون و لاتبكون»
گاهى خنده، نشانه تكبّر و سرمستى است. «تضحكون... و أنتم سامدون»
راه درمان غرور و سرمستى، سجده و عبادت است. «فاسجدوا... و اعبدوا»