أَزِفَتِ ٱلۡـَٔازِفَةُ
57
لَيۡسَ لَهَا مِن دُونِ ٱللَّهِ كَاشِفَةٌ
58
أَفَمِنۡ هَـٰذَا ٱلۡحَدِيثِ تَعۡجَبُونَ
59
وَتَضۡحَكُونَ وَلَا تَبۡكُونَ
60
وَأَنتُمۡ سَـٰمِدُونَ
61
فَٱسۡجُدُواْۤ لِلَّهِۤ وَٱعۡبُدُواْ۩
62
تفسیر نور
رستاخیز نزدیك شد.
جز خداوند، كسى برطرف كننده (شداید) آن روز نیست.
پس آیا از این سخن، تعجّب مىكنید.
و مىخندید و گریه نمىكنید؟
در حالى كه شما غافل و هوسرانید.
پس تنها خدا را سجده كنید و پرستش نمایید.
نکتهها
«آزفة» به معناى نزدیك شونده و «سامد» به معناى سهو و غفلت و تكبّر است.در حدیثى در تفسیر فرقان مىخوانیم كه بعد از نزول این آیات، پیامبرصلى الله علیه وآله تا پایان عمر خندان نبود و تنها تبسّم مىكرد. در ضمن آیه آخر سجده واجب دارد.
شاید مراد از «هذا الحدیث» قرآن باشد، چنانكه در آیه 23 سوره زمر نیز قرآن به «حدیث» تعبیر شده است. «اللّه نزّل أحسن الحدیث»
پیامها
قیامت را دور نپنداریم. «ازفتِ الآزفة» همه اسباب و وسایل، ذرّهاى از گرفتارىهاى قیامت را نمىكاهد. «لیس لها من دون اللّه كاشفة»
از تعجّب بعضى نسبت به قیامت، باید تعجّب كرد. «تعجبون»
كسى كه قیامت را باور كند، از خنده خود مىكاهد و به یاد قیامت مىگرید. «و تضحكون و لاتبكون»
گاهى خنده، نشانه تكبّر و سرمستى است. «تضحكون... و أنتم سامدون»
راه درمان غرور و سرمستى، سجده و عبادت است. «فاسجدوا... و اعبدوا»