لِلۡفُقَرَآءِ ٱلۡمُهَـٰجِرِينَ ٱلَّذِينَ أُخۡرِجُواْ مِن دِيَـٰرِهِمۡ وَأَمۡوَٰلِهِمۡ يَبۡتَغُونَ فَضۡلًا مِّنَ ٱللَّهِ وَرِضۡوَٰنًا وَيَنصُرُونَ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥٓۚ أُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلصَّـٰدِقُونَ
8
تفسیر نور
(بخشى از فیئ) براى مهاجران فقیرى است كه از خانهها و اموال خود بیرون رانده شدند و در پى فضل و رضوان الهى هستند و خدا و رسولش را یارى مىكنند، آنان همان راستگویانند.
نکتهها
این آیه به منزله شرح و تفسیرى است براى مصارف شش گانه فیئكه از میان «مساكین» و «ابن السبیل» به سراغ آن گروه از فقرایى روید كه امتیازاتى همچون هجرت در راه خدا و یارى رسول خدا را داشته باشند.از میان فقرا، مهاجران تبعید شدهاى كه خالصانه حامى دین هستند، اولویّت دارند.
پیامها
گرچه افراد نیازمند، نظرى به اموال ما ندارند، «یبتغون فضلاً من اللّه» ولى ما باید آنان را بهرهمند سازیم. «للفقراء» علاقه به وطن، یك حق طبیعى و الهى است كه قابل پیگیرى است. «اخرجوا من دیارهم»
كسانى در ادّعاى دیندارى صادقند كه در عین فقر و آوارگى، حامى خدا و رسول باشند. «للفقراء... اخرجوا... ینصرون اللّه... هم الصّادقون»
كمالاتى قابل ستایش است كه دائمى باشد. «یبتغون... ینصرون» (فعل مضارع نشان استمرار است.)
دنیا همراه با آخرت ارزش دارد. «فضلا... و رضواناً»
افراد مخلص، الطاف الهى را فضل او مىدانند، نه حق خود. «فضلاً من اللّه»
صداقت با عملكرد روشن مىشود نه با شعار. «ینصرون... الصّادقون»