بردن نام خداوند هنگام ذبح حیوان، نوعى مصونیّت دادن به مادیات و به صحنه آوردن ایمان است. یاد خدا در هر كارى خوب است، امّا در ذبح حیوان كه گرفتن جان آن مطرح است، ضرورت مى‌یابد.

از نشانه‌هاى جامعیّت مكتب اسلام این است كه در یك مسئله‌ى جزیى مانند ذبح، همه‌ى جوانب آن را مطرح كرده است: هم مكتب (نام خدا)، هم وسیله (آهن)، هم شیوه‌ى بریدن رگ‌ها، هم امّت (مسلمان بودن كسى كه ذبح مى‌كند) و هم جهت (قبله) و هم موارد مصرف. «فكلوا مما ذكر اسم اللَّه»

غذا و خوراك مؤمن باید جهت الهى داشته باشد. «فكلوا مما ذكر اسم اللَّه»

نام خداوند، مُهر جواز مصرف و پروانه‌ى استفاده از گوشت حیوانات قابل مصرف است. «فكلوا ممّا ذكر اسم اللّه علیه...»

براى تحكیم پایه‌هاى توحید، از هر فرصتى، حتّى ذبح حیوان باید استفاده كرد. آرى توحید، تنها یك مسأله‌ى ذهنى نیست. «فكلوا ممّا ذكر اسم اللّه علیه»

تغذیه‌ى حلال و التزام به احكام، شرط ایمان است. «اِن كنتم بآیاته مؤمنین»