- وَرَبُّكَ ٱلۡغَنِيُّ ذُو ٱلرَّحۡمَةِۚ إِن يَشَأۡ يُذۡهِبۡكُمۡ وَيَسۡتَخۡلِفۡ مِنۢ بَعۡدِكُم مَّا يَشَآءُ كَمَآ أَنشَأَكُم مِّن ذُرِّيَّةِ قَوۡمٍ ءَاخَرِينَ133
- إِنَّ مَا تُوعَدُونَ لَـَٔاتٍ وَمَآ أَنتُم بِمُعۡجِزِينَ134
تفسیر نور
و پروردگار تو بىنیاز و صاحبِ رحمت است. اگر بخواهد، شما را مىبرد و پس از شما هر كه را بخواهد جایگزین مىكند، همان گونه كه شما را از نسل قوم دیگرى پدید آورد.
به راستى آنچه وعده داده مىشوید، آمدنى است و شما نمىتوانید (خدا را) ناتوان سازید (و از كیفر و عدل او بگریزید).
پیامها
تنها خداوند بىنیاز مطلق است، پس هرگز خود را بىنیاز نبینیم. «ربّك الغنى» در جاى دیگر مىفرماید: «یا أیّها النّاس أنتم الفقراء الىاللّه واللّه هو الغنىّ الحمید» 482 اى مردم! همه شما نیازمند خدایید و تنها اوست كه بىنیاز وستوده است. گناهكاران، باید در همین دنیا هم بترسند، زیرا محو آنان توسط قدرت الهى بسیار ساده است. «یذهبكم»
ریشهى ظلم (كه در دو آیه قبل آمده بود)، یا نیاز است، یا سنگدلى و هیچ یك از این دو در خدا وجود ندارد. «الغنىّ ذوالرّحمة»
شرط مربّى خوب، بىنیازى و عطوفت است. «ربّك الغنىّ ذو الرّحمة»
بقاى اجتماعات بشرى، به مشیّت الهى بستگى دارد. «اِن یشأ یذهبكم»
بود و نبود انسانها، نفع و زیانى براى خداوند ندارد. «الغنىّ... اِن یشأ یذهبكم»
خداوند از عبادات ما بىنیاز است، دستورهاى عبادى، عامل رشد خودماست. «الغنىّ»
رحمت خداوند، فراگیر است، ولى گاهى بشر كار را به جایى مىرساند كه خداوند همه را نابود مىكند. «ذوالرّحمة... یذهبكم»
وعدههاى الهى قطعى است، نه شوخى. «انّ ما توعدون لآت»
مجرم در قیامت نمىتواند با قدرت الهى در افتد. «و ما انتم بمعجزین»
482) فاطر، 15.