- وَجَعَلُواْ لِلَّهِ مِمَّا ذَرَأَ مِنَ ٱلۡحَرۡثِ وَٱلۡأَنۡعَـٰمِ نَصِيبًا فَقَالُواْ هَـٰذَا لِلَّهِ بِزَعۡمِهِمۡ وَهَـٰذَا لِشُرَكَآئِنَا فَمَا كَانَ لِشُرَكَآئِهِمۡ فَلَا يَصِلُ إِلَى ٱللَّهِ وَمَا كَانَ لِلَّهِ فَهُوَ يَصِلُ إِلَىٰ شُرَكَآئِهِمۡ سَآءَ مَا يَحۡكُمُونَ136
تفسیر نور
و (بت پرستان) از آنچه خداوند از كشت و چهارپایان آفریده است، سهمى را براى خدا قرار دادند و به پندار خودشان گفتند: این قسمت براى خداست و این قسمت براى (بتهایى كه هم) شریكان (خدایند، هم شریك اموال) ما پس آنچه سهم شركا و بتها بود به خدا نمىرسید، ولى هرچه سهم خدا بود به شركا مىرسید، چه بد است آنچه داورى مىكنند!
نکتهها
آنان كه از مدار تربیت انبیا بیرون رفته و به وادى خیال مىروند، حرفها و تصمیمهایشان نیز خیالى و بىمنطق است و خود را مالك همه چیز مىدانند و تقسیمبندى مىكنند. یكبار پسران را سهم خود و دختران را سهم خدا مىدانند. «الكم الذكر و له الانثى» 483 یكبار هم غلات و حیوانات را بین خدا و بتها تقسیم مىكنند. مشركان مىپنداشتند سهم بتها غیر قابل تغییر است و آن را خرج بتكدهها و خدمه آنها مىكردند، و سهم خدا را نیز به این بهانه كه خداى آسمانها بىنیاز است، هنگام كم و كسر آمدنها خرج بتخانهها مىكردند. نه خرج كودكان، فقرا و مهمانان.483) نجم، 21.
پیامها
در كشاورزى و دامدارى، گرچه انسان نقش دارد، امّا زارع و خالق اصلى خداست. «للّه ممّا ذرأ» در آیهاى دیگر مىفرماید: «ءانتم تزرعونه أم نحن الزّارعون» 484 قانون زكات و تقسیم درآمد و منافع، در عقائد انسانهاى قبلى نیز بوده است، هر چند به صورت خرافى. «هذا للّه... هذا لشركائنا»
مشركان با آنكه بتها را شریك خدا مىپنداشتند، ولى براى خداوند موقعیّت ویژهاى از عزّت و غنا قائل بودند و تلفات را از سهم خدا كم مىكردند و مىگفتند: او نیازى ندارد. «ما كان للّه فهو یصل الى شركائهم»
رسالت انبیا، مبارزه با خرافات است. «ساء ما یحكمون»
484) واقعه، 64.